De hele zondag zat ik in een sporthal alwaar de noordelijke schermjeugd tegen elkaar stonden te schermen. Om dit in goede banen te leiden is een wedstrijdleider nodig en na wat twijfelen had ik toegezegd dat op me te nemen. Ik heb op zich al jaren ervaring met wedstrijdleiden en het liep heel soepel allemaal, helaas kost het mij veel energie. Overal moet je op letten en je bent afhankelijk van de scheidsrechters die de uitslagen goed invullen. Een paar keer ging dat fout, gelukkig kon de schade beperkt blijven. Behalve wedstrijdleider ben ik ook de voorzitter van onze club en dit soort toernooien zijn een mooie gelegenheid voor relatiebeheer met andere verenigingen en het maken van afspraken. Al met al was ik de hele dag in de weer zonder rust en dan vergeet ik te drinken enzo.

Na de prijsuitreiking die ik samen de penningmeester deed, werd de boel afgebroken en opgeborgen en toen voelde ik dat ik helemaal af was. Ik zocht een plekje om even met mezelf te zijn en ik voelde dat ik op breken stond. Na een paar minuten zag ik een schaduw opduiken en het bleek W. te zijn. Ik ken haar al jaren en ik leer haar elke keer beter kennen. Ze had direct door dat ik even niet lekker zat en dan blijk ik toch heel lieve mensen te kennen. Ze kwam bij me op de grond zitten en we hadden een leuk gesprek waarna ik me een stuk prettiger voelde. Wat ze zei heeft me doen nadenken vandaag en vanmiddag bij de haptotherapeut kwam een deel van de onderwerpen terug.
(more…)

Het is donker buiten en de kou is Nederland in gedreven. Vandaag kwam de temperatuur niet boven 0 terwijl de zon heerlijk scheen. Het is de tijd van mooie winterluchten, helaas had ik geen camera mee. Fotograferen doe ik momenteel weinig, ik heb geen zin erin. Zowiezo weinig zin in dingen en dat maakt de dagen wat lang.
De kerstdagen behoren zeker niet tot mijn favoriete dagen van het jaar, eigenlijk de laatste weken van december en het einde van het jaar niet, ik heb er niets mee. Deze tijd confronteert je vooral met wat je niet meer hebt, wat je in de loop de jaren bent kwijt geraakt, wat nooit meer terugkomt en dat kan pijnlijk zijn.

Vanmiddag zijn we teruggekomen van H. zijn ouders waar we gisteravond met een deel van zijn familie een kerstdiner hebben gehad. Toen we daar aankwamen gisteren was iedereen er al en de overgang van rust naar veel mensen en lawaai, werd me even te veel. Omdat we toch onze spullen uit de auto moesten pakken, ben ik daar een poosje blijven zitten en nadat de emoties wat afnamen verliet ik de koude avond voor de warmte van H. zijn ouderlijk huis.
In verschillende stellen hadden we bijgedragen aan de maaltijd en een aantal dingen smaakten goed. Zo at ik voor het eerst zoete aardappelsoep met chorizo en dat was zeer smakelijk. Ik zat in een hoekje met goed gezelschap en dat zorgde voor een aangename avond. Tegen half 11 zat ik er door, mede doordat ik ook een pijnstiller had geslikt omdat in een lekkere ontsteking heb in mijn mond en lip. Het loopt in elkaar over en dat voelt erg vervelend, eet niet makkelijk en is pijnlijk.
(more…)

Vrijdag begon voor mij de kerstvakantie. Even twee weken verlost van een omgeving die met wel en niet moet. De afgelopen weken op het werk waren surrealistisch en onbegrijpelijk. Daarom was ik blij dat ik donderdagmiddag de stekker uit mijn laptop kon trekken en via de haptotherpeut naar huis kon gaan.

Vrijdagavond zijn we naar Breda gereden voor het NJK. H. was uitgenodig twee dagen te komen jureren en vanwege de afstand sliepen we twee nachten in een hotel. We waren rond tien uur in Breda en na wat tv kijken zijn we gaan slapen omdat de wekker vroeg afging zaterdagochtend. Na een lekker ontbijt reden we richting sporthal alwaar het lekker druk was. Na wat zoeken vond ik een aantal bekenden en daar heb ik de ochtend mee doorgebracht. Wat schermen kijken en babbelen en zo werd het snel middag.
(more…)

Soms kan de planning voor een weekend al tijden van te voren gemaakt zijn en toch gaat het dan niet door. We zouden dit weekend in Bochum zijn, manlief zou daar jureren en ik zag mezelf al lekker op een kerstmarkt rondneuzen. Lekker onzin kijken en heerlijk van de sfeer genieten, op een of andere manier vind ik deze periode van het jaar de Duitse kerstmarkten wel grappig.

Maar goed, geen Bochum, wel een weekendje thuis met veel keuze en toch een andere invulling. Terwijl ik zaterdag heerlijk uitsliep deed H. de boodschappen en ‘s middags was ik naar een bijeenkomst en H. naar een concert waar onze kleine vriend L. viool speelde.
Ik had het gezellig, het was druk en ik ben veel bekenden tegenkomen waardoor het veel later werd dan ik gepland had. H. was iets later thuis en we hebben daarna heerlijk gekookt, zeebaars in een zoutkorst en zelfgemaakte friet en die maaltijd zorgde voor een ontspannen nachtrust.
(more…)

Vanavond heb ik de nieuwe versie van WordPress geïnstalleerd en tot nu toe moet ik aardig wat plugins opnieuw installeren en bijwerken. Het is duidelijk te merken dat deze versie een grote verandering is. Momenteel is mijn hoofdpost weg, wat niet betekent dat ik klaar ben met al mijn aanpassingen. De plugin werkt niet goed en ik krijg een 500 melding.

Het administratieve deel is helemaal veranderd qua lay-out en tot nu toe vind ik het een verbetering. Het geheel draait redelijk, een paar bugs en voor de rest niet veel problemen.

Morgen ga ik verder met deze versie en dan volgen ook normale posts als ik de boel op orde heb.

Donderdagavond viel ik als een blok in slaap van de vermoeidheid. Na diverse emotionele stadia brak een soort rust aan die ik wel apart vond. Ik maak me daarover wel wat onrustig, aan de andere kant het is ook prettig.

Vrijdagochtend moest ik weer naar de psychiater voor de pillenafspraak en tot mijn lichte verbazing bleek ze de vorige keer goed mijn wat kritisch commentaar te hebben opgenomen en ze had nu een heel andere insteek. Ze was benieuwd naar mijn bijna pyschotische ervaring door het afkicken van Efexor en de dromen die me daarna teisterden. Verder wilde ze weten hoe Prozac bevalt en ik moet zeggen dat het anders is dan Efexor. Positief is dat ik er niet ziek van word en een stuk lichter qua gewicht ben. Dat is wat ik er over kon zeggen omdat het naar mijn idee na twee weken nog niet zo werkt als ik van Efexor kende. Dat liet me bijna niet piekeren en ik kon daarmee de dingen achter me laten. Nu denk ik over meer dingen na, neem allerlei scenario’s door en dat maakt het niet bepaald rustig in mijn hoofd.
Tegen het einde van het gesprek zei ze dat ze me zeer geschikt vond zelf de regie van de medicatie in handen te geven. Dat vind ik prettig en fijn dat vertrouwen te krijgen.
(more…)