De wekker ging vanochtend vroeg en na een lang soebatten met mijzelf besloot ik wel met H. mee te gaan naar Amsterdam. Ik had een aantal mensen beloofd te komen en ik ben nou niet van het soort wat altijd de makkelijke weg kiest en met een beetje tegenslag in bed blijft liggen. Ondanks het snotterige gevoel en een wat schrapende stem voelde ik me wel goed en ik hoefde niet voor 9 uur echt actief te worden. H. reed en het grootste deel van de route kon ik lekker liggen dommelen.

Het was lekker koud toen we uitstappen bij het sportcentrum van de Amsterdamse universiteiten. Binnen in de hal vonden wel een paar van onze leden en ik coach af en toe een paar van onze schermers. Vaak heb ik geen zin om te gaan, maar als ik er ben vind ik het wel leuk om te doen. Vooral als ik merk dat er chemie is tussen de schermer en mijn manier van coachen. Een van de jongens zie ik nu groeien in de partijen en zijn schermen gaat er op vooruit, vooral omdat hij mentaal groeit. Toch gaat niet alles over rozen. Een van de andere schermertjes stond vooral met zichzelf te worstelen en ik zag aan hem dat ook trainingtechnisch wat ontbrak en in dat geval kan ik niets toevoegen.
(more…)

We praten veel, soms te veel, soms te weinig. Dagelijks kom ik dit tegen en meestal let je er niet specifiek op zoals soms regen spontaan opzij schuift voor de zon. Zelf ben ik een prater, ik praat vaak en veel. Soms wel eens te veel, ik ben namelijk als ik druk ben een babbelkous. Dan praat ik mezelf ook voorbij omdat niet alleen mijn mond maar ook mijn hoofd druk aan het praten is. In mijn hoofd wonen Knabbel en Babbel die heel wat afpraten en soms knagen aan mijn geweten. Dit maakt dat mijn energie beperkingen heeft en ik niet al te veel activiteiten op een dag moet hebben.

Opstaan is en blijft een moeilijk geheel. Of ik nu goed of slecht slaap, druk of niet druk gehad heb, of ik vroeg of laat naar bed ga, het maakt geen biet uit, op gang komen is en blijft een probleem. Zo begint mijn werkdag dan ook regelmatig met de opmerking “Ben je wel wakker?” “Je ogen zijn heel klein, zal ik koffie halen?” Dat laatste is wel prettig, het eerste soms confronterend en gevoelig. Vandaag was zo’n dag en dan kom ik wel wat tot werk en ook weer niet. Starten is al een probleem, doorstarten soms ook. Ik was blij dat het op een bepaald moment twaalf uur was en we konden lunchen.
(more…)

De nacht nadert. We zijn net terug zijn van een etentje in Emmen. We hebben daar heerlijk gegeten met een E. een zusje van H.
Oorspronkelijk hadden we voor dit weekend niets gepland, alleen pakte dat wat anders uit. E. had met H. vrijdag gesproken en het onderwerp gaf aanleiding om elkaar van gezicht tot gezicht te zien. Soms is dat van belang, zeker als het over gevoelige onderwerpen gaat en in combinatie met een lekkere maaltijd vormt dit de basis voor een gezellige ontmoeting. Het was zinvol en nu afwachten hoe het een vervolg gaat krijgen.

De rest van het weekend was ontspannen. Ik was ook niet tot veel in staat. Na vrijdag was de energie op en ik voelde me de hele zaterdag erg brak. H. was vroeg wakker en ging boodschappen doen, terwijl ik allerlei pogingen deed wakker te worden. Pas tegen de avond hield het gapen op en ik besloot vroeg naar bed te gaan. Zondagochtend heb ik tot kwart over twaalf geslapen waardoor ik een stuk van het schaatsen had gemist. Schaatsen kijken vind ik leuk en het WK Sprint was spannend.
‘s Middags heb ik wel gekeken en het was net afgelopen voordat we richting Emmen reden.

Morgen volgt een lange dag en ik duik er vroeg in, zodat ik kan hopen dat ik morgenochtend wat fitter ben.

Het was vandaag een dagje van list en bedrog in de media. Vanochtend bleek minister van Middelkoop het niet zo nauw te nemen met zijn eerder uitspraken. Gaan we nu wel of niet weg uit Afghanistan? Eerst riep hij dat de Nederlandse soldaten in 2010 Uruzgan zouden verlaten, nu blijkt hij het niet zo gezegd te hebben. Natuurlijk zal Balkenende op de achtergrond een rol spelen in dit gedraai. Immers, als Obama een beroep doet op Nederland, tja, dan kun je natuurlijk niet zeggen “We hebben besloten dat in 2010 iemand anders onze rol moet overnemen in Uruzgan”. Want goede vriendjes met een Amerikaanse president zijn behoort tot een van de belangrijkste dagtaken van Balkenende. Van Middelkoop nemen ze niet meer serieus in het leger, de hoge heren lieten zich duidelijk horen vanavond op de tv in Eenvandaag en dit kan wel eens gezellig worden.

Dan minister van der Hoeven. Kerncentrales mogen niet in buitenlandse handen komen, dit houd ik tegen, riep ze onlangs. Afgelopen dagen is bekend geworden dat het Duitse RWE Essent koopt en daarmee ook de helft van het eigendom van Borselle, een laat dat nou net een kerncentrale zijn. Hoe redt zij zich daar uit? Toch niet te hopen dat zij denklt dat de PvdA haar gaat redden door de anti-verkoopactie van kamerlid Samson. Het zal tot een hoop activiteit leiden …

Tijdens het eten koken hoor ik op de tv dat Feijenoord Gert Jan Verbeek gaat ontslaan. Het is in eerste instantie vooral speculaties van Studio Sportverslaggever Joep Schreuder want om half 8 is pas de persconferentie. Wel zit op dat moment Verbeek bij de directie. Laat ik nou gisteren een nieuwjaarsreceptie van Feijenoord gezien te hebben, waar iedereen riep hoe ze achter de trainer stonden en dat er niets aan het handje was. Is dat wel waar?
Gert Jan Verbeek gaat weg en met hem Peter Bos en Wim Jansen. Dat ruimt op, lost het iets op? Of is de nieuwe trainer al geregeld door firma List & Bedrog?

Vanochtend viel mijn oog op het berichtje over het overlijden van Kick Stockhuijzen, volgens de Volkskrant het gezicht van de jaren ’70. Ik las het stukje en kreeg nou niet een bepaald jaren ’70 gevoel.

Nou weet ik ook niet hoe het voelt, ook al was ik jong in de jaren ’70. Wat me opviel aan de foto was vooral de enorme braafheid, de oude-mans-wijsheid of hoe je dat ook zegt. In de jaren ’70 waren grote mensen “U” en in mijn hoofd kwam niet op “je” tegen ze te zeggen. Tegen mijn ouders mocht dat wel, oom, tantes, buren, oma’s etc, waren allemaal “U”, ook de juffen en meesters op school. Ze hadden wel een voornaam, alleen sprak je ze nooit zo aan.

Zie ik in Kick Stockhuijzen het jaren ’70 gevoel terug? Dat betwijfel ik, ik was kind in de jaren ’70 en een puber in de jaren ’80. De jaren ’80 waren confronterender, “U” viel van zijn voetstuk en de wereld werd groter. De jaren ’70 hadden de beslotenheid van weinig tv en als je voor de tv zat dan keek je ook. In de jaren ’80 kwam het zappen in de mode en daarmee verdween de basis voor de Kick Stockhuijzens van de jaren ’70.

Maandag was het boven nul toen ik vertrok en sindsdien is het warmer geworden. De winter lijkt voorbij en voorlopig krijgen we nat en winderig weer. Dit betekent ook het einde van de mooie winterluchten en gelukkig heb ik wat foto’s gemaakt.

Om toch een beetje in een wintersfeer te blijven twee foto’s …