Een nieuw kabinet is aanstaande, als is de vraag wanneer, aangezien er blijkbaar elke keer nieuwe problemen opduiken. Daarna is de vraag of het CDA congres akkoord gaat, maar zover is het nog niet. Wel liggen er al bezuinigingplannen op tafel en die zien er niet vrolijk uit. Wij mogen weer opdraaien voor het misgokken van anderen, kan me niet herinneren dat ik verantwoordelijk ben voor het falen van banken en ander figuren in de financiële sector, toch moeten de burgers de schade betalen. Leuk die stimulerende maatregelen voor de economie, alleen heb je daar geen mensen mee aan het werk, zeker die al ontslagen waren al of niet met een gebruiksaanwijzing.

Om terug te kunnen keren in de maatschappij volg ik therapie ter acceptatie van mijzelf en de storingen die mij vergezellen. In een inrichting hoef ik niet opgenomen worden, dat scheelt weer 300 euro per dag, ik kan het met partime hulp af omdat ik geleerd heb aankomende problemen van te voren te melden zodat veel voorkomen kan worden. Daarvoor betaal ik een behoorlijk bedrag, dat met een uitkering niet altijd makkelijk op te brengen is. Nu kan ik terugvallen op manlief, maar leuk is dat niet als je altijd jezelf kon redden.

Nu wil Klink ook laten betalen voor 2elijns zorg. Snapt die Klink wel dat je voor sommige dingen, zoals medicatie, alleen maar terecht kan bij een psychiater omdat een psycholoog niet mag voorschrijven en dat moet ik daarvoor ook nog extra betalen, dat is bespottelijk toch? Ik heb mijzelf niet met de problemen opgezadeld, zo ben ik geboren en zo heb ik me jaren staande gehouden in het werkproces omdat sommige managers begrepen dat ik ook veel kon. Nu kom ik niet zo makkelijk terug, wil best werken, maar kan het niet meer zo doen als ik het deed, wil nog wat langer leven als u dat goed vindt meneer Klink.
Makkelijk scoren heet dit, bezuiningen om het willen bezuinigen, terwijl de bureaucratie groeit en groeit, medici genoeg verdienen, declaratie systemen ondeugelijk zijn en de wachtlijsten niet kleiner zijn geworden. Ja, meneer Klink durf dit eens aan te pakken, dan hoeven de mensen die al aan de rand zitten er niet af te vallen.

De laatste tijd valt er weinig te schrijven, er gebeurd blijkbaar niets waarover ik iets kwijt wil. Is ook lekker rustig en scheelt hersenspinsels. Kronkeltjes hebben het wat makkelijker, die kom ik vaker tegen, zeker als ik met de buitenwereld in aanraking kom. Soms sta ik met verbazing naar het gedrag van anderen te kijken, zeker als ze hun verantwoordelijkheden ontlopen, oppervlakkig zijn, stoer doen en niets voorstellen, dan denk ik, had eerst eens goed nagedacht, inhoud maakt de mensen en stoer doen, doe normaal dat is bij sommige mensen al erg genoeg.

Niet iedereen in mijn naaste omgeving vind ik aardig. Alleen heb ik niet in alles een keuze en sommige dingen zijn een gegeven feit en dan word je wel eens met zaken geconfronteerd waar je met verbazing naar kijkt. Gelukkig gaan alle dingen voorbij, zo ook dit en is het weekend aan het eindigen en kan de nieuwe week beginnen.

Al een tijdje spreekt de plaatselijke politiek over de aanleg van een tram. Dit zou mileuvriendelijk en beter voor de bereikbaarheid van de binnenstad zijn. Daarbij willen ze ook de universiteitterrein en de buitenste wijken op termijn aansluiten. Het klinkt natuurlijk aanlokkelijk, alleen vraag ik me af wat er moet sneuvelen voordat genoeg ruimte is voor een tram.

Het is niet nieuw, begin vorige eeuw reden hier ook trams rond, zie dit filmpje op de Geschiedenis site van de VPRO.

De zon scheen vroeg, het weekend was zowaar zoals beloofd, zonnig en aangenaam warm. Op zaterdag was een bijeenkomst in buurt en dat was voor deze keer gezellig zodat ik pas tegen etenstijd thuis was, meestal ben ik vroeger.

Vandaag begon vroeg, ik kon niet goed slapen, was onrustig en zo stond ik voor mijn doen vroeg naast mijn bed. Manlief was ook vroeg op, alleen had hij daar een reden voor en vertrok ruim voordat ik verder was dan ontbijt. Na het douchen was het tijd om de deur achter me dicht te trekken omdat ik samen met een vriend naar een boekenmarkt zou en daarna op ziekenbezoek bij een medebouwer die in het ziekenhuis ligt. Rond de middag hadden we elkaar gevonden en keken rond tussen oude boeken en andere curiosa. Niet dat ik van lezen houd, helemaal niet, de laatste echte boek heb ik jaren geleden gelezen, ben bang zelf dat het in de vorige eeuw was. Tijdschriften en strips gaat, daar heb ik net genoeg geduld voor. Ik was dus ook om een andere reden daar en wel om iemand te ontmoeten die ik al via de blogs van XS4ALL had leren kennen, virtueel veel van wist en toch nooit ontmoet had ook al wonen we niet ver van elkaar. En zo gebeurde het vanmiddag, ik vond de juiste kraam, zag een vrouw die ik herkende van foto’s en het was een leuke ontmoeten, beetje onwennig, maar wel lief en leuk. Omdat ik niet alleen was, had ik niet zoveel tijd en dat was best jammer, wie weet komt een volgende keer.
(more…)

De parkeerplaats was redelijk leeg en vooral heel rustig, zodat ik na drie rondjes eindelijk een plek vond die me beviel. Had duidelijk last van een vorm van besluiteloosheid. Dat begon al voor vertrek, na eerst een jasje aangedaan te hebben, besloot ik na de eerste stap buiten de deur dat het te warm was en even later had de jas plaats gemaakt voor een tas.

Minder dan een minuut later liep ik door de deur van de apotheek. Af en toe kom ik hier om de voorraden aan te vullen en doordat het rustig was dacht ik snel buiten te staan. Voor mijn ogen zag ik acht dames met dezelfde kleur jas rond te wandelen, praten, zoeken en volledig met elkaar bezig zijn. Nadat ik me omdraaide zag ik dat ik de enige was die stond te wachten. Ook nadat ik een stap dichterbij deed, kreeg ik geen aandacht. Wel was ik opgemerkt, zag ik uit een beweging en dat leidde zowaar tot iemand die naar de balie kwam. “Ik kan u niet helpen, heb geen baliedienst, mijn collega van de balie komt zo”. Ok, zag het verschil niet, maar goed wie ben ik om over de organisatie van de apotheek een mening te hebben.

Daar stond ik, nu met de wetenschap dat ik wist wie de balievrouw was en wie niet. Het begon me wat te vervelen en ik wenkte de dame die me net de medeling deed. Voordat ik iets kon zeggen, begon zij: “Ze komt zo, ik mag u echt niet helpen”. Ik geloof dat ik een heel verbaast gezicht trok en dat leidde tot meer actie, zelfs tot de komst van de balievrouw. Dat was me een prestatie en ze vond ook nog de medicatie waardoor ik helemaal overdonderd buiten stond en zag op mijn telefoon dat ik op een minuut na een kwartier bezig was geweest het zakje met pillen te krijgen, terwijl het toch zo rustig leek te zijn.

De R zit in maand en dat betekent koud, vocht, mosselen en veel kleurrijke luchten en bladeren. De een vindt dit een prettige periode en anderen juist niet als de blaadjes gaan vallen. Zelf vind ik het wisselend, regenachtige dagen, vooral veel achtereen maken niet vrolijk, aan de andere kant vind ik de kleuren wel fascinerend en zo maakt het dat het leven komt en gaat zoals het gaat.