Wat een vertoning die Algemene Beschouwingen, af en toe had ik het idee bij een toneelvoorstelling te zitten. Is dit wat ons land moet besturen en door de crisis leiden? Ik heb echt het idee dat de politiek zo bezig is met zichzelf te profileren richting het volk dat het afgezakt is tot volkstheater in plaats serieus werken. Nederland zit een een crisis en ambtenaren gaan op hun dooie akkertje kijken waarop we kunnen bezuinigen. De enige bezuinigingen treffen degene die al jaren de rekening betalen, de ziekten, ouderen en werklozen. Maar helaas hebben die geen stem, ze komen niet samen voor elkaar op en daardoor is het een makkelijke doelgroep.

Zonder die ambtenaren is toch makkelijk een lijstje te maken:

• Hogere belasting voor inkomsten boven  € 75.000 per jaar
• Aftrek hypotheekrente beperken tot huizen van € 250.000, de huizen die door die normale man en vrouw zijn gekocht, waar de Kamer zo prat op gaat
• Geen gratis kinderopvang en schoolboeken, het leidt niet tot extra arbeidparticipatie van vrouwen en met een krimpende arbeidsmarkt nemen de kansen op vooral partime banen af zodat die vrouwen alsnog thuis zitten.
• Alle medici in loondienst zodat de behandelkosten naar een normaal niveau kunnen.  Aantal managementlagen terugbrengen tot 1 laag zodat de kosten naar benenden kunnen. Terugdraaien van de marktwerking die vooral de consument op kosten heeft gejaagd en de portemonnees van de managers gevuld heeft.
• Mensen die onnodig naar de 1e hulp gaan zelf laten betalen.
• Geen geld naar landen waar corruptie is en waar het geld niet gaat naar de mensen die het nodig hebben.

Zo heb ik al een klein lijstje wat niet zo moeilijk is om uit te voeren, maar helaas Balkenende is vooral met zijn eigen carrière bezig, heeft lak aan de Nederlandse bevolking en de rest van het kabinet mist de ballen op eens te laten zien dat ze daadwerkelijk iets kunnen. Rapport op rapport, onderzoek op onderzoek. Die ambtenaren hoeven niet bang zijn voor hun baan.

Dit aldus Marike Stellinga die een boek schreef over vrouwen en economie. Ze ziet het als een anti-feministisch pamflet en voor is Nederland juist het land waar vrouwen interessante deeltijd banen kunnen hebben wat een paradijs is. Al die landen waar meer vrouwen fulltime werken doen ze werk wat ze vaak niet leuk vinden, maar ze moeten het doen omdat het nu eenmaal zo hoort.

Nellie Kroes die haar boek gelezen had vertelt in P&W dat ze Euro commissaris is geworden doordat Barroso minstens 1/3 vrouw in zijn commissie wilde. Is dat emancipatie? Ik noem dit discriminatie. Wat is emancipatie? Volgens mij is het de kans hebben om dat te ontwikkelen wat je wilt ontwikkelen en dan sekse onafhankelijk. Het staat voor mij ook niet gelijk aan fulltime werken of carrière maken, laat staan een baan te krijgen vanwege het vrouwzijn en niet vanwege mijn talenten.

Maar denken alle vrouwen zo?

De vrouwenemancipatie stokt. ‘Meer vrouwen hebben een betaalde baan, maar van economische zelfstandigheid is geen sprake.’ Dat zegt Pia Dijkstra, voorzitter van de Taskforce Deeltijdplus die is opgericht om vrouwen meer uren te laten werken. Volgens haar is de samenleving nog te veel ingericht op het ouderwetse rollenpatroon. Vanwege zorgtaken kunnen vrouwen bijna niet anders dan in deeltijd werken.
Gepubliceerd in de Volkskrant op 14 september 2009 08:14, bijgewerkt op 14 september 2009 09:22

Dit was een van de eerste onderwerpen die ik vandaag las in de krant en ik kon me goed vinden in de opmerkingen van Pia Dijkstra.

Zolang mannen de rijen gesloten houden moeten die paar vrouwen die tot de top doorstoten zich staande weten te houden. Zelf heb ik jaren tussen mannen gewerkt en ik heb me nooit aangepast aan hun gedrag en dat heeft me nooit in de weg gestaan. Ik kon mijzelf financieel prima onderhouden, had daar geen man voor nodig. Toch heb ik mijn ambities aangepast aan een leven waar ik zelf gelukkiger van word. Daardoor moet ik financieel inleveren en heb ik wat ondersteuning nodig wil ik evenveel meedragen aan de vaste lasten. Toch is een stuk levensvreugde onbetaalbaar en daar wil ik best voor inleveren.

Dit was wat minister van de Laan constateerde na het kamerdebat over de vraag van de PVV naar de kosten van allochtonen. De vraag van de PVV zat van der Laan duidelijk niet lekker, hij wil geen onderscheid maken, wat ik met hem eens ben. De kosten van immigratie als geheel, ok daarvan vind ik wel dat dit duidelijk moet zijn. Moeten we bijvoorbeeld toelaten dat allerlei vrouwen naar Nederland geimporteerd worden onder de mom van importbruid. Ik vind dat daar paal en perk aan gesteld moet worden. Deze week kwam een boek uit van een importbruid, die nadat ze de hel had verlaten, keurig ingeburgerd was. Zij laat zien hoe verschrikkelijk het leven van deze vrouwen kan zijn en dat is een reden om paal en perk te stellen aan de import van vaak jonge meisjes.

Maar boeit het wat ze kosten, nee, dat is niet van belang. Het gaat om hun kansen op een normaal en veilig leven. Dat wil de PVV niet weten,z zij zoeken het vooral in het onderbruik gevoel, zoals dat de ziektekosten vooral hoog zijn door al die onverzekerde allochtonen, dat scoort in hun optie bij de kiezer en media. Maar minister van de Laan had ook slimmer moeten zijn, wat hij niet was,  met als gevolg hij in het debat de PVV alle kans gaf hem van katoen te geven. Waarom niet alle cijfers geven, we rekenen toch al alles uit in Nederland en er zijn genoeg cijfers bekend, ook bij de regering die ze aan de Kamer horen te geven. Deze informatieplicht is ook bij minister van de Laan bekend. Dat hij moeite had met de vraagstelling kan ik me voorstellen, alleen had de PVV overladen met cijfers zodat ze maanden zoek waren naar het zoeken van het juiste bedrag, dan had hij een veel sterkter indruk gemaakt. Goed hij het ziet als een leermoment, meer ministers zouden dit voorbeeld moeten volgen en af en toe eens goed in de spiegel kijken of ze wel zo eerlijk zijn naar de Kamer en de kiezer. Alleen daarmee is de PVV in te binden. Ben benieuwd of het kabinet hier is van leert.

Vroeger hadden we een grote zandbak tussen de flats staan. We bouwden daar zandkastelen, speelden er met speelgoeds en als de sfeer verslechterde gooiden we elkaar met zandballen. In de winter was het modder en las er een zeil overheen die we er niet af mochten halen. Nu spelen Nederlandse soldaten in een grote zandbak, waar ze de sfeer slecht is en ze elkaar ook bekogelen, maar met ernstige gevolgen. Leidde het bij ons wel eens tot een huilbui, in de grote zandbak van Afghanistan wordt meer gehuild, gerouwd en getreurd dan wij ook hebben gedaan, laat staan dat het een vergelijking kan zijn.

Het was even rustig met het melden van Nederlandse doden, sinds vandaag is een nieuw slachtoffer te betreuren, gesneuveld in een gevecht met de Taliban. Voor de militairen heb ik bewondering, zij zijn door de politiek gestuurd en moeten het vieze werk doen terwijl de heren politici van koffie genieten achter hun bureautje. We willen overal in de wereld democratie leveren, maar vergeten dat dit systeem net zo slecht kan zijn dan welk ander systeem ook. Hoe ver willen we hierin gaan, hoeveel doden zijn nodig? Mensen zijn opportunistisch, zodra iemand ze iets meer biedt zullen ze dat nemen, zekers als ze weinig hebben. In die optiek zal de Nederlandse missie nooit slagen, niets is zo veranderlijk als de mensen, wie vandaag een vriend is, kan morgen een vijand zijn en met die wetenschap in het achterhoofd sturen we militairen naar Afghanistan.

Wat is echt? Ben ik echt? Is wat ik lees echt? Is wat ik hoor echt? Ik weet niet eens of echt bestaat. Net heb ik gekeken naar deel 2 van “De waarheid ligt op het slagveld”. Anderhalf uur zag ik beelden en hoorde ik verhalen van journalisten die in Vietnam zijn geweest om daar verslag te doen van de handel en wandel van de Amerikaanse soldaten.
Vietnam, tegenwoordig een vakantieland, probeerde zich na de Tweede Wereldoorlog los te maken van de Franse overheerser. Het conflict wat daarop ontstond in Indochina liet vooral zien dat de Fransen niet genoeg macht en kennis hadden om de Vietcong aan te pakken. Gedesillusioneerd verlieten ze Vietnam om plaats te maken voor de Amerikanen, die eerst via opleiders, wapenleveranties, politietroepen en midden jaren ’60 met legertroepen probeerden het rode gevaar terug te drukken. Meer en meer raakte de VS betrokken in een oorlog die ze niet kon winnen, mede omdat de conventionele manier van oorlogsvoering geen vat kon krijgen op de guerilla techniek van de Vietcong.

Gaandeweg zag ik in de verhalen en beelden van de 5 journalisten wanhoop en waanzin toenemen. Het vechten tegen een onzichtbare tegenstanders knakten velen, ook de journalisten die met de soldaten optrokken. Ze vertelden hoe ze nooit de waarheid kon vertellen, hoe wat echt was, onecht werd, hoe normen verschoven en hoe ze hun eigen rol zagen. De een beweerde objectieve afstandelijke journalistiek te bestrijden, de andere noemde dat onzin, objectiviteit bestaat niet, het is altijd een subjectieve weergave. Bij de heren zag je dan hun waarheid zo aangetast was dat ze niet meer geloofden in de echte waarheid.

Dit is een niet op zichzelf staand gebeurtenis, elke dag worden we geconfronteerd met echt en onecht. We zijn de oorlog met Irak begonnen op halve waarheden en volledige leugens. Gaat de Commissie Davids straks echt eerlijk zijn? Ik denk het niet, ik weet het wel zeker. Weten wij wel echt waarom we wel of niet hadden moeten deelnemen aan de oorlog tegen Irak?