Buiten is het donker, regenbuien en onweer proberen hier de warmte te verdrijven. Toch is de temperatuur ruim boven de 20 graden en plakt alles heerlijk, het is dan ook enorm vochtig. Het is ook een beetje de kater van gisteren verdrijven.

We keken met een mannetjes of 30 naar de wedstrijd en al snel had ik het idee dat het niet zou lukken. Er waren erbij die zo opgingen in de spanning dat ze soms naar buiten moesten rennen om af te koelen. Ik ken die spanning niet, ik vind het leuk, maar verliezen is verliezen en uiteindelijk was het niet onverdiend dat Spanje won. Vanaf het eerste fluitsignaal wilden ze voetballen en wat ik van Nederlandse zijde zag deed me denken aan de wedstrijd tegen Portugal en iedereen weet wat daar de uitkomst van was. Dat viel me tegen van onze mannen, waarom dat schoppen, voetballen is wat winst brengt en dat hebben we gisteravond ook gezien.

Gelukkig was het bier prima, smaakte goed waardoor ik vanochtend toch een klein katertje had, en het goede voornemen is dat alcohol voorlopig in de kast blijft en het leven na voetbal verder gaat. Tour de France is ook leuk

Het is gezond zeggen ze, het lichaam heeft beweging nodig en we moeten het eigenlijk dagelijks een half uur doen. Nu schijnt daar ook lopen en fietsen onder te vallen wat niet direct aan sporten valt te verbinden. In mijn enthousiasme heb ik twee keer gesport in de afgelopen dagen en dat voel ik overal. Ik snap dan ook niet wat er zo gezond aan is, wat ik ook doe, mijn lichaam reageert er op alsof het een marathon is welke vorm dan ook doorstaan heeft. Dat maakt bewegen niet grappig, het enige wat er afgaat zijn de kiloos, maar goed als ik niets doe komen die er ook bij. Ik ben geen echte jojoo-er, daarvoor heb ik veel te weinig gediëet, dat laat ik ook graag aan anderen over. Vooral de Bakkertjes en Franken hebben het meeste aan de popie jopie diëeten, niet de volgers, want als het boek uit is moeten ze het zelf weer doen en dan komt het toch op bewegen uit.

Sport, ik sla voorlopig over, bedenk wel wat anders.

Wust haalt voor de tweede keer goud, alleen is het een herhaling, want ik zit te kijken naar een terugblik op de Olympische Spelen. Nog een paar uur en dan is het weer voorbij. Het begon met enorme dieptepunt, de dood van de Georgische rodelaar had natuurlijk nooit mogen zijn, de baan van de bobbers en rodelaars is gewoon te gevaarlijk. Met vier gouden medailles kan Nederland naar huis en natuurlijk is men niet tevreden. Van te voren moest Sven Kramer deze medailles zelf halen, alleen vond ik dat niet reëel. Natuurlijk is hij de sterkte en verwacht je niet dat zo’n fout gemaakt wordt, aan de andere kant, het is inherent aan de sport en de spanning die er op gelegd wordt. Daar is de sponsor TVM ook verantwoordelijk voor, zoveel medailles eisen van een verouderde ploeg is niet normaal en vooral kortzichtig. Dat ook de ploegenachtervolging niets is geworden vannacht, ligt ook aan het individualisme van de Nederlanders. In de tussenfase nemen ze deze tak van schaatsen niet serieus en dan verwachten ze wel goud op de OS, niet echt logisch natuurlijk.

Ondertussen sta ik stijf van de pijnstillers, wederom heeft mijn rug het niet gehouden en ligt het weer uit zijn verband. Ik baal hier enorm van, snap niet meer hoe het steeds kan, of ik iets doe of niets, het maakt geen biet uit en ik heb er genoeg van, maar ja, kan moeilijk zonder onderrug leven.

Nu zie ik skicross en dat lijkt het nergens op, nog een paar uurtjes en dan ….

Het was een sprookje, zo mooi, zo perfect, zo vervolmaakt ….

Wat toen kwam wat men noemt het besef … dat het geen sprookje is , het is woede, teleurstelling, onmacht, onbegrip en zo gemeen, nergens kun je met je gevoelens heen.

Bron foto: Volkskrant online

Oh wat mogen we dat graag, de vinger naar de andere wijzen, zelf hebben we toch bijna nooit gedaan en het is altijd makkelijker de andere de schuld te geven.

Het gevallen kabinet is al een direct begonnen met vingertjes wijzen. Ja, hij wilde alleen vasthouden aan vertrek, nu verliezen we onze internationale aanzicht en over de ruggen van de soldaten voeren ze al de verkiezingstrijd terwijl het kabinet net gevallen.
Van mij mocht het kabinet vallen, de zwakke leiding van Balkenende, de achterkamertjespolitiek van Verhagen, de spagaat van Bos als vice-premier en partijleider en de christelijke verlakkeriji van CU was een aanfluiting en een verstikking voor ons land. Elke redelijkheid in de politiek is zoek, veel retoriek en weining tot geen prestaties. De politiek staat helemaal niet ver van de samenleving af, ook wij als burgers die altijd zo klagen over de politiek zijn net zo erg, wij mogen ook graag vingertjes prikken in andermans schouders, want wij zijn zo heilig, we roepen van alles, we hebben altijd gelijk, ik, ik, ik, maar wat doen?

Gelukkig kan het ook anders, Ireen Wust bewees vannacht dat je tegen alle meningen in je eigen koers moet blijven volgen om resultaat te halen en het was een mooie prestatie, misschien iets minder onverwacht dan de zege van Mark Tuitert. Dan zijn we wel een land, het is onze Ireen die wint. Zou mooi zijn als we dat op andere gebieden ook wat meer gaan zien, alleen is maar alleen.

Ooit had ik er eerder over geschreven dat dingen afronden, wat het ook is, voor mij geen dagelijkse kost is. Op een of andere manier heb ik er moeite mee en ik weet deels waar het van komt. Verlies van interesse, nieuwe dingen zien die aantrekkelijker lijken, al is dat vaak hetzelfde lot beschoren en zo zijn er nog wat redenen. Dit jaar had ik besloten meer dingen af te ronden en hobbymatig leidde dat tot twee afgeronde projecten die ik in 2009 was gestart. Ik was trots op mijzelf, nu heb ik een beetje het gevoel dat ik mijzelf iets wilde bewijzen en het lukte, nu zit de klad er weer in. Daarom toch een begonnen project uit de kast gehaald en ik probeer daar wat van te maken door verschillende facetten te gebruiken die als losse projecten behandeld kunnen worden, zodat het korter loopt, gevarieerder is en wellicht tot een mooi einde leidt.

Ik ben trouwens niet de enige die moeite heeft iets af te ronden. Terwijl ik lag te slapen slaagde Balkenende er weer niet in een kabinet onder zijn leiding tot een goed einde te brengen. CDA wijst hem weer als lijsttrekker aan en ik vraag me af wie hier een plaat voor de kop heeft. Wat een stuurloze bende maakt hij er elke keer van.

Gelukkig kon Mark Tuitert vannacht wel iets afronden. Na een lange carrière met een aantal hoogtepunten, maar vooral dieptepunten lukte het hem de gedoodverfde winnaar Davis af te troeven en zo een mooie prestatie neer te leggen die volledig onverwacht was. Mooi om te zien en ook een verdiende winnaar. Wie zo lang vol houdt, durft te veranderen van allrounder naar sprinter, laat zien doorzettingvermogen te hebben en dan is de beloning verdient. Vanavond mogen de vrouwen het proberen, weer laat in de nacht, jammer dat de commercie meer macht heeft dan de fans, normaal boeit het die Amerikanen ook niet, waarom nu wel? Slap dat de schaatsunie daar gehoor aangeeft.