Het leven bestaat uit allerlei fases en ik heb daarvan al een aantal achter de rug. De meesten ben ik redelijk doorgekomen en naar de volgende stap gegaan al vraag ik me af of ik ooit echt volwassen ben geworden. Al zou ik daar ook geen definitie van weten, wat dat betreft kan ik het ook niet met enige vorm van zekerheid vaststellen. In de levensfase volwassen worden veel mensen ouders, ik word alleen ouder. Nu las ik vandaag dat ouders last hebben van faalangst, ze weten niet of ze bij een snotje naar de dokter moeten, of ze hun kinderen een valhelm op moeten doen en zo kan ik er wel meer bedenken.

Bij het lezen vroeg ik me af of onze ouders daar ook over nadachten. Volgens mij dachten wij vooral, wij gaan het beter doen en daar zit volgens mij de crux, wat is beter doen, deden ze het dan zo slecht? Het klopt wel dat zij niet in het diepe gegooid werden, trouwden van huis uit begeleid en wel, terwijl mijn generatie de wereld zelf moest ontdekken. Of dat zo slecht is weet ik niet, wel weet ik dat veel mensen moeite hebben met keuzes maken en dat is het opvoeden van een kind, veel en soms erg veel keuzes maken.

Ik kijk van een zijlijn toe, bespaar zij die wel hebben van commentaar, ben dan al direct die stuurman die aan wal staat, U kent hem wel. Ondertussen wacht ik op wat gaat komen, de midlifecrisis was ook niets, het heeft mij een lading afkortingen opgeleverd waar je geen droog brood mee kunt verdienen, ze vertrekken niet zodat ik rustig kan afwachten tot ergens de pensioengrens komt, waarna ik niet meer moet, alleen wanneer dat is, weet ook niemand meer.

Het is druk in mijn hoofd de laatste dagen, dat was eventjes anders toen ik de inhoud kennis liet maken met de buitenwereld, wat een stukje rust gaf. Nu is het weer drukker, zeker sinds ik de verdoving in de vorm van de fles buiten mijn bereik houd. Dat is aan de ene kant prettig, minder negatief gezeur, maar het brengt meer remmingen.
Zo heb ik vijf dagen aan zitten hikken tegen het laden van mijn airbrush met verf, natuurlijk gaat het dan niet goed, want dat is dan het gevolg en zo zit ik weer te balen, roept K dat het k*t is en dat ik beter moet opletten. Gezellig hoor, je weet half niet wat je wachten staat als ik mijzelf wel over de drempel zet. Die rem/drempel is er elke dag, opstaan, waarom zou ik als we geen afspraak hebben, verven of bouwen, dat kan morgen ook en zo stel ik uit, vergeet ik vrienden te bellen die ik beloofd heb te bellen en kan ik aan het einde van de middag manlief vertellen dat mijn hoofd zeer productief was, alleen dat het niet tot iets heeft geleid waar ik me prettig bij voel. ‘s Avonds val ik moe om van de slaap door alle drukte, verbaas me dat ik er al die jaren bij heb kunnen werken, al ging het op het werk natuurlijk net zo, wat dat betreft, niets nieuws onder zon die trouwens momenteel toch niet schijnt.

De grote wereld is soms heel klein, voor je het weet is een vreemde een bekende die je al lang kent, alleen wel net ontmoet hebt. Dat gebeurt de laatste tijd vaak. Vorige week stel ik me voor, drie kwartier later hebben we een link en voor beide is het ex, al is het niet dezelfde soort ex. Dag erna, loop op straat, ontmoet een bekende met een vreemde, vreemde is even later ook bekende, al ken ik de vreemde niet. Vanavond mee met manlief naar een vreemde, die iets herkenbaars had, we deelden al iets voor we elkaar ontmoet hadden, na de ontmoeting hadden we nog meer gemeen, we kennen elkaar nu een beetje, wie we samen kennen, ken ik beter. Ik heb geen Linkin nodig om een netwerk te hebben van schakeltjes en mensen, zo klein is de wereld af en toe.

Het broeide al dagen en het kwam langzaam in woorden wachtend op het moment dat het zinnen werden die uiteindelijk op papier belanden. Dat gebeurde vandaag en het luchte op, het was dan wel virtueel papier, toch bracht het opluchting. Weer een stuk weggewerkt, waar meer woorden komen, komen meer gedachten uit de donkere ruimtes van mijn zijn. Daar waar de beïnvloeding op mijn ik alle ruimte heeft omdat het veel is en dominant is wanneer het er zin in heeft. Tuurlijk ik geef het ook te ruimte, alcohol is een grote vriend van ze, het geeft energie aan de donkere gedachten, toch laat ik het niet staan, niet altijd, soms wel, zoals vandaag, want wegwerken en drank gaat niet samen.

We wonen al jaren met zijn drieën samen in ik. Ik is ons huis en we bepalen samen wat ik mag denken en doen en hoe ik zich mag voelen. Babbel is voor velen wel bekend, Babbel mocht zichzelf graag overschreeuwen, kon niets met aandacht, maar zocht het toch en is er na jaren zo te zijn geweest, achter gekomen dat als Babbel gewoon Babbel was dat het allemaal en stuk overzichtelijker is, als Babbel gewoon zich gedraagd als ik en dat gaat met vallen en opstaan. Begrip en onbegrip in gesprekken zorgen ervoor dat Babbel en ik soms moeite hebben met anderen, zeker als gesprekken plaatsvinden als ik moe is.

Knabbel kwam nooit naar buiten, niet zichtbaar omdat Knabbel graag knabbelt aan ik en dat vooral doet als Babbel en ik niet opletten. Dan gaat Knabbel het denken van ik bepalen en dat maakt het voor ik nog moeilijker, Knabbel is als een zaag, houdt niet van anderen, geeft alleen om zichzelf en zoekt geen communicatie. Knabbel leeft in het donker, denkt donker en houdt van praten over dreigingen, geweld en dood.
Tot vandaag voor het eerst Knabbel sprak met de buitenwereld, daar schrok ik van, ik wist me geen houding te geven, het overrompelde me en dat was moeilijk. Toch hoop ik dat ik hiermee een stap zet om ik de baas te laten worden over ik. We zullen zien wat de tijd zal brengen, want Knabbel laat zich niet zomaar wegduwen.

We zijn al een stukje verder en het blijft warm, vandaag ook ruim boven de 30 graden, tegen 4 uur was het 35 graden in de schaduw en dat was niet prettig meer. Nu is het nog warm, de onweersbuien zijn onderweg, alleen zullen ze hier niet echt veel gaan uitvoeren omdat ik op de radarbeelden zag dat het mijn huisje schamt en veel verder komt het niet.

Na het eten de wedstrijd om de derde plaats gezien en tot mijn plezier maakten beide partijen er een leuke pot van zodat ik de hele wedstrijd gezien heb. Beide partijen maakten kans om te winnen en de Duitsers gingen met de 3de prijs aan de haal wat me niet echt verbaasde. Ze hebben een leuk team wat toekomst heeft net als Nederland wat morgen mag komen opdraven. We zouden eerst met zijn tweeën kijken, maar dat is veranderd sinds vanmorgen, we gaan nu met een heel leger mensen kijken en dat is natuurlijk ook leuk. Kan maandag lekker uitslapen en dat wordt dan de roes van de overwinning of de nederlaag, maakt niet uit al zal het eerste wel lekkerder slapen. Niet dat mijn wereld in stort maar winnen is ook leuk.

Ondertussen plak ik vast aan mijn stoel, het is nog warm, er vliegt van alles rond helaas en ze vinden me lekker, heb ik weer. Van mij mag de warmte wel wat minder.