Tussen de drukke activiteiten door ben ik blij af en toe niets te hoeven. Het is net alsof het voor de zomer allemaal klaar, afgerond en gezellig moet zijn en voor je het weet storm je mee met de massa. Ik had al een tijdje gemerkt het moeilijk te trekken, merk het aan een beperkte behoefte aan contact, dat ik mijzelf extra oplaad als het wel moet en daar de zure vruchten van pluk na afloop en dat schrijven ook niet wil.

Het is een combinatie van problemen die samen komen op bepaalde momenten. In de hoofdlijnen zit een component die ik moeilijk onder de knie krijg, waar ik bang voor ben en waar ik moeilijk mee in contact kom. Ik weet dat ik het probeer weg te drukken, helaas gaat dat moeilijk omdat alle beschermlagen in de kliko liggen en dan komt het toch binnen. De therapie van gisteren was wat dat betreft behoorlijk ontluisterend.

Dan komt natuurlijk ook de onrust van het huis verkopen. Sinds gisteren staat het officieel te koop en voor de middag kreeg ik de melding dat er al kijkers zijn. Ben er zelf niet bij, moet me ergens gaan oplossen. Het besluit is genomen, het heeft een behoorlijke voorbereiding gehad, maar zodra dingen echt worden is het toch wel wat onrustig. Maar het voelt niet slecht en daar doen we het voor. We zijn toe aan een volgende stap, kleiner huis, meer ingericht op ons leven, trouwen en samen oud worden, klinkt best goed.

Bij een vorige gelegenheid, lang geleden, presenteerde mijn schoonmoeder een lijstje met geplande familieactiviteiten. Zo wist ik al ruim van te voren wat me te wachten stond. Een van de punten van een zonvakantie in de winter, alleen dat was te duur. Nou ben ik ook niet naar een tropisch eiland te verplaatsen, wat toch niet mee gegaan. Spontaan verscheen een tijdje geleden het alternatief, een groepsaccommodatie op een camping.

Na verloop van tijd kwam meer informatie en ik begon het gevoel te krijgen van mijn laatste lagere school kamp bij het zien van foto’s van de locatie. Kamperen en ik zijn ook geen vrienden, de laatste keer zijn we weggespoeld en sindsdien ligt de tent in een hok te wachten op betere tijden. Afgelopen weekend was het zover, tas ingepakt, wat een zooi je moet meenemen voor een weekend en in de stromende regen reden we naar het Drentse land. Aangekomen was het iets droger, we liepen een terrein op en vonden snel de hoofdruimte waarin de meute zat te eten. Pfff, wat veel en zo in 1x, rustig ben ik gaan zitten, om me heen kijken, wat pratend en gaanderweg kwam er wat gang in. Toch verbruik ik dan veel energie gek genoeg, wat ik merkte naarmate de avond vorderde, ik lag hieperdepiep in bed. We sliepen met 5 man in een hok en dat ging best, de matrassen waren goed alleen ik vond geen rust.
Read the rest of this entry »

Naast dit scherm waar ik dit berichtje in tik zie ik de tv waar het laatste verkiezingsdebat plaats vindt. Eerst waren Verdonk, Tiemen en vd Staay aan de buurt, straks de rest en ik moet zeggen dat ik blij ben dat het morgen verkiezingen zijn, het begint behoorlijk vervelend te worden. Het moddergooien is van stal gehaald en over de inhoud gaat het niet. Wie je ook kiest, inleveren doen wij, die toch als het minst hadden en de rest gaat gewoon op de oude voet door, maakt de wereld verder kapot, angstiger, asocialer en bedreigender.

Als het geen breekpunt is, dan is het wel gelijk proberen te krijgen over een punt waar geen eer te halen is en niemand aanspreekt. Peilingen laten VVD vet winnen, CDA vet verliezen, alleen wat zegt het, uiteindelijk zullen ze toch samen gaan regeren, want wat de kiezer ook kiest, hij of zij wordt bedot op het moment dat de stem uitgebracht is. Politici nemen al lang de kiezer niet meer serieus, ze zitten er puur voor hun eigen partij en naastenliefde is al lang uit de mode.

Wat ik ga stemmen? Weet het niet, kijk morgen in het hokje wel en ga lekker een rondje inkleuren.

Zat ik eerst met de gedachte dat zondag in Amsterdam zou zijn, echter M. kwam niet en voor de rest was de dag daar ook niet boeiend, zodat ik vanochtend rustig in eigen huis wakker werd. Rustig is een groot woord, lawaai krijg ik gratis en voor de rest was het al behoorlijk warm. Na een ontbijtje, douchje schoof ik een stoel uit de schuur op mijn verhoogd terrasje en voelde de zon op mijn blote huid prikken. Het was ruim boven de 20 graden, de middag was niet genaderd en toch was het al plakkerig. Na een uurtje had ik het wel gehad, wat schaduw trok en even later stond de stoel op een iets koelere plek. Het lukte me zowaar wat te lezen en de tijd schoof daarmee voorbij.

Ik voelde wat gerommel, lunchtijd en dat betekende een zootje boterhammen die er goed in gingen. Het eten gaat gelukkig een stuk beter, het wennen aan de pillen verloopt beter dan ik eerst dacht. Vlak na de lunch zag ik opeens een fiets voor het huis en een seconde later was het huis gevuld met E. en M.. Ze waren gaan fietsen, belanden snel in een triathlon wedstrijd en zo stonden ze voor mijn deur. Dat was een leuke verrassing, heel gezellig met wederzijdse nieuwtjes. Gezellig bijgepraat, zo vloog de middag snel voorbij. Buiten was de zon weg, de lucht bewolkt met mooie donkere wolken. Het plakte lekker en niet veel later vond ik het wel mooi geweest, lezen lukte toch niet meer en binnen was het wel te doen.

Nu nog wat buizen en dan is dit weekend ook voorbij. Het huis is volledig opgeruimd voor de foto’s, morgen gaat het gebeuren. Ik ben er zelf niet bij, prima zo.

In een kerkje niet ver van mijn huis zat ik samen met manlief en een heleboel anderen te wachten op wat zou komen. Nadat iedereen zat hoorde ik muziek uit de boxen komen die bij mij een gedachte opwekte die niet overeen kwam met hetgeen op stapel stond. Even later stond H. broertje vooraan en volgde even later zijn op dat moment nog toekomstige bruid, binnengebracht door haar vader. Ik zag hun voorbij trekken en bedacht me dat ik dit niet meer kon doen, kan moeilijk mijn vader laten neerkomen om me weg te geven aan H. Het vervolg was vooral kindgericht, was wel aardig, aangezien er zat jong spul in de kerk zat waardoor van de tekst niet veel te verstaan was. We zaten ook onrustig en daardoor was het nog minder goed te verstaan. Het ja woord kwam wel door, het was opeens rustig, maar de vervolgende plichtplegingen gingen me volledig voorbij.

Een half uurtje later stonden we buiten en keken naar het echtpaar dat richting auto liep. We volgden iets later naar de feestlocatie dat een eindje verderop lag. Het weer was schitterend en veel was buiten gepland. We zagen een grote tafel met koffie en thee en even kwam weer de gedachte op die ik eerder had. Al pratend kwam ik er achter dat ik niet de enige was die dacht op een verkeerde plek te zitten en dat was wel vermakelijk. Veel was er niet te doen, er kon gekanood worden, waar ik geen zin in had. Daardoor begon ik me wat te vervelen, kan wel uren praten maar ook ik vind dat niet alles en zo zakte de energie en zin. Tegen half 6 volgde een borrel en het eten kwam nog later. Ik kreeg door dat het feest pas om 9 uur begon en zo was er een groot gat tussen de huwelijksvoltrekking en feest. Gaanderweg merkte ik dat mijn stemming moeilijker ging, al was het niet echt ongezellig aan tafel. De gesprekken waren leuk, af en toe wat plagerijtjes en voor de rest lekker eten, dat was goed geregeld.

Toen de zon wegtrok merkte ik hoe koud het was. Terwijl de rest buiten bleef liep ik naar binnen alwaar ik wat bekenden tegen kwam en heb daar gezellig mee staan te praten. Verder was het toch vooral rondhangen, muziek was het niet helemaal en het duurde lang voordat het bal geopend werd.  Daardoor was de zin eigenlijk weg, ik wilde wel naar huis, alleen was ik niet alleen en dus moest ik wachten tot de anderen het ook hadden gezien. Gelukkig vond het bruidspaar het een mooie dag, daar ging het ook om.

Het weekend was niet eens zo bijzonder vermoeiend, toch zie ik er uit alsof ik ongetraind een marathon gelopen heb, pfff, het bed was zelfs te lastig, de krant niet echt boeiend en voor de rest vordert de tijd zonder bijzonderheden. Ik voel me totaal stukkiestuk en kan niet echt een verklaring vinden, behalve dat ik me toch elke keer overschat als ik een dagje schermwedstrijd mee maak, terwijl het heel gezellig was, leuke gesprekken gevoerd, wat gecoacht en me verder goed vermaakt. Beter dan voorheen, toen ik het vooral lastig vond. Wat de reden ook moge zijn, het lijf is stukkiestuk en voorlopig even niets.