Het was blijkbaar een nationale feestdag, de 5 mei van dit jaar, aangezien het veel drukker was dan anders. Ik blijf het iets raars vinden, we vieren de dag van onze bevrijding van de Duitsers, ondertussen is het een meer algemene dag voor het vieren van onze vrijheid geworden en toch is het niet een feestdag voor iedereen. Eigenlijk typisch Nederland, noch boter noch vis.

We hadden wel vrij en zijn gezellig de grens over gegaan, langs bij een goede modelbouwvriend die mijn laatste werk heeft bekeken en erg lovend was over mijn Bremen diorama. Foto’s staan ook op dit blog. Misschien dat ik een keer meedoe met een wedstrijd, kan ik ook zien hoe ik dat vind. Terug in Nederland hebben we heerlijk gegeten bij een chique tent ergens in de provincie. We waren er heel goed voor gekleed, spijkerbroek en meer versleten, maar dat mag de pret niet drukken. Het beste deel zat deze keer onder tafel, weer wat anders dan al die heren presentatoren die netjes boven tafel zijn en onder tafel aftandse broeken dragen. Ach, een beetje variatie doet leven.

Rond de klok van acht zaten we in de kapel met een groep bouwers en klokslag 8 uur was het volledig stil. We vonden het heel normaal even stil te zijn, blijkbaar vonden anderen dat niet zo. Iets na 8 uur kwam de eerste sms dat er aanslag was gepleegd in Amsterdam, later bleek iemand onwel geraakt te zijn en toen ik uiteindeljk thuis kwam en midden in P&W begreep ik dat het een verslaafde idioot betrof die het grappig vond de boel op stelten te zetten.

Aan de andere kant, zie eens hoe angstig we zijn geworden, een idioot gilt wat en duizenden mensen raken in paniek, waardoor tientallen mensen gewond zijn geraakt. Door al het angstzaaien van politici is ons land verworden tot een angstig geheel, we zijn bang, we rennen bij het geringste weg en dit is wat Wilders en consorten wil bereiken en lijkt te bereiken. Waarom zijn we zo bang geworden, vroeger lachten we om een halve zool en hielpen iemand die zijn tas, lees nu koffier, op te pakken. Nu wenden we ons af, zien kantoorkoffers aan voor bommenkoffers en rennen weg, nemen geen verantwoordelijkheid meer. De oogtuige heeft ingegrepen, hij durfde, maar de rest … die liep in blinde paniek weg.

In de loop van zaterdag middag hadden we onze spullen gepakt, in de auto gezet en zelf ingestapt. Na ruim drie uur kon de auto uitgezet worden op de parkeerplaats bij ons hotel in Maastricht. We hadden besloten tot een avondje stappen in Maastricht en het weer zat reuze mee. Thuis was het een graad of 10 met regen, nu hadden we 18 graden en droog. Niet echt fantastisch wel een stuk beter. Het hotel had een busje wat ons harte centrum afzette en zo liepen we van het Lieve Vrouwenplein wat rondjes om te kijken waar plaats was. Dat viel behoorlijk tegen, het was net alsof heel Limburg uit gelaten was. Uiteindelijk vonden we een plek bij Gauchos, niet de eerste voorkeur, maar goed, het lichaam lustte ook wel wat en zij hadden plaats. Het was erg warm binnen en zo zat ik in een uitgeleefd t-shirt tussen allemaal nette mensen, vond het grappig. Het eten was prima, de wijn ook en bij nader inzien niet eens een slechte keuze.

Later op de avond konden we voor een lief prijsje terug met een taxi waarin een goedgevulde chauffeur zat die zijn beklag deed over de taxibranche. Het valt me op dat waar je ook in een taxi stapt, de chauffeurs geen goed woord over hebben voor snorders, gemeentes en Den Haag. Deze wist wel de weg en dat was voor mij het belangrijkst. De nacht brachten we door in een suite, tja, we hadden een gewone kamer geboekt, bij aankomst hadden ze ons verplaatst naar een suite. Ook prima, veel ruimte, 2 tv en meer extra waarvan ik me afvroeg wat moet je er mee, slapen doe je toch met ogen dicht en dan zie je niet zoveel, ikke niet. Het bed was wel knetterhard en na een nachtje vrij worstelen brak de zondag aan.

Regen viel met bakken naar beneden bij een graad of 8 toen de auto de grens met Belgie passeeerde. We gingen naar een beurs in Helchteren en het was goed aangegeven zodat we binnen een half uur de auto wederom op een parking konden zetten. In een school stonden de standjes en al snel kwam ik bekenden tegen. H. had zich genesteld met de krant en koffie en ik kon rustig aan de wandel gaan. Het was best rustig waardoor ik alles makkelijk kon zien en uitzoeken en twee uur later voelde ik mijn rug zodanig dat ik het prima vond. De buit was binnen en ik had het wel gehad. Trouwens wisten jullie dat de Belgen in dat gebouw in de dames toiletten urinoirs hebben, terwijl ze aparte herentoiletten hebben? Ik wist het niet, maar nu wel. Op de terugweg een tussenstop gemaakt en gezellig koffiegedronken met M. en vlak voor Studio Sport waren we thuis. Daarmee was een leuk en gezellig weekend ten einde gekomen.

Op de radio spreekt het journaal over chaos op het spoor wat honderden mensen op rondlopen zodat de treinen niet meer kunnen rijden, op Amsterdam CS staat alles muurvast en de NS veegt alle schuld van haar bord, zij vindt dat ze niet verantwoordelijk is voor de chaos. Dat is ook zo, want de bezopen, grenzeloze zichzelf mens noemend wezen laat zich weer van zijn idiote kant zien en klaagt dat de trein niet rijdt, dat ze niets horen, de NS bagger is, maar hun hoofd afwenden zodra een ander wezen van hetzelfde soort vernielingen aanrichten, mensen lastig vallen en op het spoor springen. Elkaar aanspreken is tegenwoordig bijna een moord in de ogen zien, niemand durft meer omdat een mes zo tussen je ribben zit en fatsoen al lang een woord is die lang niet iedereen meer kan uitspreken.

Ook in de avonduren ben ik getuige van gedrag wat de grens overgaat, ik zeg er wel wat van en het leidt niet tot een conflict, wel tot een vorm van begrip. Toch voelt het niet prettig en ben blij thuis te zijn en deze dag in het laadje van het verleden te schuiven.

Het was er typisch een dag voor, sloom en slaperig of slaperig en sloom, volgorde ligt niet echt vast vandaag zeker bij de temperaturen waar ik me bloot heb gesteld, al heb ik mijn kleding wel aangehouden. In de buurt waar ik woon hebben zoveel mensen uitzicht op mijn tuin dat je wel twee keer bedenkt voordat je teveel uitdoet. Ik dus niet, maar er zullen vast zijn die daar minder moeilijk over doen en een paar uur later zag ik vanuit het raam van mijn werkruimte een duidelijk corpuleuze man rood worden van de zon op een manier dat de zon niet alle plekken van zijn lichaam kon aanbranden wat weer zo fascinerend lelijk was dat het mijn aandacht trok.

Sloom begon de dag, weinig zin en energie. Gisteren had ik PMT en op een of andere manier kwam ik daar niet lekker weg. In de auto naar huis probeerde ik mijzelf wat op te trekken en gaanderweg de dag ging het beter. Nadeel van zo’n dag is dat ik daarna meestal een comslaapnacht heb met als gevolg dat de dag erna ik slaperig word zodra ik niet zoveel doe. Nu het ook warm was kwam sloom erbij en in de zon slaap je dan best lekker. Maar dan komt de buurt in beweging, gillende kinderen, opvoeden is tegenwoordig ook niet meer je van het, zodat het slome de kast in kan en slaperig bleef, alleen zoveel geschreeuw houd me wel wakker. Eigenlijk gaat dit nergens over.

Soms bouw ik, lees ik, bouw ik en lees ik iets anders wat ik dan leuker vind om weer te geven op schaal en dat leidt tot van die half afgeronde projecten. Het is soms net het hele leven. Op mijn voormalig werk schreef ik, las ik, maakte ik soms iets af, als vond ik het nooit goed, ben/was te perfectionistisch en afronden leidt tot een zwart gat, als begreep ik het nooit want het boeide me toch al niet meer.

Wat een inleiding voor een tweetal stukje historie in schaal. De Vietnam oorlog was de eerste oorlog die we op tv konden volgen en dit had een forse invloed op de publieke mening over de Amerikaanse interventie in Vietnam. Begrip was er al niet veel en in de loop der  jaren nam die meer en meer af en leidde tot forse protesten tegen de regering van Johnston. Nixon die hem opvolgde wilde wel weg uit Vietnam, maar gezichtsverlies wilde hij niet wat leidde tot een beleid van Vietnamisering, of te wel, de Zuidvietnamezen mochten zelf de problemen oplossen mede veroorzaakt door de VS en de VS trok geleidelijk zijn troepen terug. Uiteindelijk escaleerde het conflict in 1975 en die beelden kan ik me wel herinneren van tv, al die mensen die proberen mee te komen met de VS vliegtuigen, waanzinnig om te zien.

In 1986 maakte Oliver Stone, zelf actief geweest in Vietnam, de film Platoon. Een Russische producten heeft de hoofdpersonen uitgevoerd in schaal en ik heb ze voorzien van een kleurtje en geplaatst op een basis wat een stukje Vietnam moet voorstellen.

Verder had ik nog een oud projectje en daarin heb ik de waanzin van oorlogvoeren samengebracht.

Aangeklikt worden de foto’s duidelijker getoond.