Onzinnig onderzoek/Het is toch echt zo
Eind maart ben ik ziek thuisgekomen uit Kopenhagen en sindsdien heb ik problemen met het verwerken van mijn eten. Er dagen dat ik me erg beroerd voel en gelukkig heb ik ook dagen die beter gaan. Na een week of 4 ben ik naar de huisarts geweest en ik bleek behoorlijk koorts te hebben en dat werd gedurende die week alleen maar erger. Ze dachten dat ik blaasontsteking had en ik heb daarvoor antibiotica geslikt wat erg slecht samen ging met Efexor waar ik toen ook net mee begonnen was.
De hele affaire had een nasleep omdat ik bloed in de urine had, maar geen ontstekingscellen. Ook na het sedimentonderzoek bleven bloedsporen in mijn urine te zien en daarvoor werd ik naar het ziekenhuis gestuurd. Vanochtend was het vervolgonderzoek.
Een paar minuten voor de afspraaktijd tijd sta ik voor de balie waar ik moet melden dat ik aanwezig ben. We moeten wachten en gelukkig is H. mee, wat gezelliger en ook vooral ondersteunend is. Even later wordt ik opgeroepen en naar een kamertje gebracht waar ik mee deels moet uitkleden en een badjas krijg. Ze gaan een endoscopie doen en foto’s maken van mijn urinewegen en nieren. Even later haalt de verpleegster me op en moet ik op een tafel liggen in een onaangename stand. De boel wordt verdoofd en even later voel ik een kleregevoel in mijn zij. Het is niet aangenaam. Na een dik half uur is het onderzoek afgerond en ik ben blij dat het afgelopen is. Alles is goed en niets vreemd is gevonden en ik mag naar huis gaan en hoef niet weer te komen. Zelf heb ik altijd het idee gehad dat er niets aan de hand was en dat blijkt dus ook. Ik vond het onderzoek al onzinnig en met een k*t gevoel gaan we richting huis.
Thuis drinken we koffie en daarna gaat H. naar zijn werk. Ik ga wat zitten lezen, over een uur moet ik namelijk naar de bedrijfsarts. Ze is de laatste horde die ik moet nemen en vertellen hoe de stand van zaken is. Ze moet namelijk ook de advies uitbrengen dat de situatie wat veranderd is waardoor ik meer tijd nodig heb om volledig te reïntegreren. Ze wil eerst niet mee gaan in de conclusie van de psycholoog en denkt dat ik haar diagnose heb aangegrepen om voor mezelf een etiket te vinden. Ik vind dit niet terecht en leg haar uit dat ik helemaal niet op zoek geweest ben naar een etiket en vraag haar wat zij dan denkt wat ik heb. Ze zegt dat ze al een tijdje denkt dat ik een bipolaire persoonlijkheid stoornis heb, maar al pratende komt ze daar toch op terug. Ze vindt dat ik van de hoge bergen en diepe dalen ben en daar ben ik het niet mee eens. Akkoord, ik kan soms wat doorschieten in enthousiasme en ben druk, alleen hoort dat ook bij de diagnose van de psycholoog. Uiteindelijk komt ze op haar opmerking terug en ziet wel in naar mijn uitleg dat de psycholoog wel eens de juiste diagnose gesteld kon hebben. Aan het einde van de afspraak vraag ik haar toch of ze het echt meent. Ze analyseert het gesprek en zegt gemerkt te hebben dat ze op mijn bewegelijkheid reageert met tegengedrag. Dat heeft haar aan het denken gezet en in haar gedachten heeft ze eerdere gesprekken teruggehaald waarin ze me ook druk vond. Ze vind dat opvallend en nu ze er goed over nadenkt kan ze zich beter vinden in de conclusie van de psycholoog.
Haar advies is zoals ik gehoopt had, ik blijf 32 uur werken, mag de uren ook over 5 dagen verspreiden en ze verwacht niet dat ik per 1 oktober volledig kan werken en raadt aan de werkgever aan de periode uit te breiden.
Mooi, dat was dan een week vol verbazing, een redelijke acceptatie van mijzelf en meer van mijn omgeving. Dat zal er toe leiden dat ik moet leren erkennen dat ik dus ADD combineer met een hoge intelligentie en sensibiliteit. Daarbij ken ik een kleine H (Hyperactiviteit) component die in de test niet voldoende was om als element toegevoegd te worden. Het defect is al bij mijn geboorte ontstaan en doordat ik een hoge intelligentie heb, kon ik dit jarenlang verbloemen en kunstjes geleren om me te kunnen handhaven. Ik heb al jaren een laag zelfbeeld, maakt van alles een chaos,ben als dood dingen te vergeten en leg mijn eigen lat zo hoog dat het nooit opgevallen is dat ik naar mijn gevoel slecht presteerde. Op school is me van alles naar mijn hoofd geslingerd: lui, nonchelant, niet geinteresseerd, onhandig, moeilijk en toch haalde even makkelijk hoge cijfers als vette onvoldoendes.
Ik kan al jaren slecht overweg met meervoudige aanwijzingen, tijdsdruk, deadline, onzekerheid, kritiek, veranderingen en noem het maar op. Relaties zijn jarenlang moeilijk geweest en ik houd me huidige in stand door begrip en de ruimte die ik krijg. Zo dat is er uit ….
De komende tijd ga ik met de verschillende partijen kijken hoe ik tot een situatie kan komen dat werk me niet zo vermoeid dat ik daarnaast bijna niets kan en hoe ik meer structuur kan krijgen in en ook vooral dat de dingen die ik plezier opleveren in plaats van ergenis.
Gerelateerde berichten
Tags: Hersenspinsels, Werk
August 30th, 2008 at 10:22
Dat is zo, in het begin ben je enerzijds ‘blij’ met de diagnose en anderzijds ‘wat nu’. Ik vind de reactie van de bedrijfsarts wel wat kort door de bocht. Hmmm …. werd je ter plekke niet een beetje boos op zoveel ‘apathie’?
Ik gun je een goede toekomst met veel mensen die je werkelijk kunnen helpen om je leven in een voor jou en je omgeving redelijke balans te brengen.
Zelf ben ik een aantal jaren gediagnostiseerd met een emotionele regulatiestoornis. Dat heeft mijn leven ook aardig verzwaard om nu niet gelijk te willen roepen: verpest. Zo voelt het wel heel vaak. Ook ik ben intelligent en heb alles heel lang zo kunnen draaien dat ik gewoon een beetje exentriek leek. Maar goed, er komt een moment dat je totaal uitegeput raakt van dat ‘gedraai’ en dan moet je wel naar je zelf gaan kijken en wat er met je aan de hand is.
Overigens, ik heb de foto aangepast, ik vind hem ook al niet zoveel soeps, het was een vluggertje, zeg maar!
Heel veel lieve groeten,
Tess
August 31st, 2008 at 14:54
Hoi Tess,
Ik vind het heel fijn dat ik je ontmoet heb zij het virtueel. Wat je schrijft is heel herkenbaar.
Mijn leven heeft 40 jaar stand gehouden en toen was het op, zo op dat het voelde alsof het leven eruit gleed. Deze diagnose maakt dingen in zoverre duidelijk dat ik normaal ben en toch iets anders. Dat anders is voor mij veel meer van invloed dan men merkt. Nu het etiketje er op zit verberg ik mezelf niet meer. Ik kan dat niet meer, daar heb ik geen energie meer voor verstoppen.
Wat ik ook merk is dat mensen met ADD/ADHDen wat bij jou geconstateerd is, rijke mensen zijn met passie, gevoel en liefde. Dat element is voor mij waardevol. Zijn zoals je bent, daarmee niet zijn wie je moet zijn, zelf bepalen wie je bent, niet wat een andere van je verlangt. Dat is vooral mijn opluchting na de diagnose.
De begeleiding is vorige week opgestart en de komende weken wil ik zien of het mij gaat helpen en hoe mijn leven dan wordt. Ik wil niet thuis komen te zitten, werken is voor mij belangrijk vanwege de structuur en het actief houden van mezelf.
Tja, die bedrijfsarts, inderdaad soms kan ik haar de nek wel omdraaien
Na twee jaar weet ik ook wel dat ze het goed bedoeld, ze heeft tot nu toe nooit getwijfeld aan mijn intensies en dat is een groot goed. Ze is wel een belangrijke factor in het werkproces en vergeleken met haar zijn er honderden bedrijfsartsen die veel minder oog hebben voor het belang van de medewerker. Bij haar sta ik voorop en dan is fijn. Dan neem ik de preken etc, wel voor lief.
Hoe ga je met jouw diagnose om? Kun je daar in vinden of heb je wel eens twijfels? Excentrieke mensen zijn intrigrerend want je weet dat daar vaak een dubbel bodem in zit. Heb je na de diagnose je dagelijkse bezigheden volledig aangepast?
Ik ben benieuwd.
Zal zo kijken hoe de foto is, vluggetjes kunnen ook leuk zijn
Liefs, Joh
September 1st, 2008 at 20:12
Jogy, ik heb geen twijfels meer, ook al weet ik wel dat het etiketjes zijn en daar kleven nadelen aan. Met name als je je ‘tekortkomingen ‘ wilt uitleggen aan anderen. Termen zoals ze in de psychiatrie gebruikt worden zijn termen die beladen zijn. Het hangt er maar vanaf welke term bij jou hoort.
Neem de term borderline … oei, oei, oei.
Neem de term adhd en in iets mindere mate add (daar mag je dan weer iets blijer om zijn, echt waar hoor!) … elk mens heeft zo zijn eigen mening daarover, afhankelijk van wat ze erover gehoord hebben, of wie ze ontmoet met een van deze aandoeningen.
Voor mij was het belangrijk om een werkplek te vinden ( ik had mij al zo ver teruggetrokken uit de maatschappij dat ik de zelfstandigheid van een kleuter had of zoiets) waarin ik kon voelen dat de mensen mij zouden accepteren om wat ik doe en niet om hetgeen ik ben.
Ik heb zelf historische letterkunde gestudeerd, maar in dat vak kon ik geen werk krijgen, behalve dan nederlands geven aan middelbare scholieren en waar ik dus echt niet moet wezen met mijn emotie regulatie stoornis is op een middelbare school met allemaal scholieren die jou willen uitproberen en je het leven zo moeilijk mogelijk willen maken omdat ze geen zin in school hebben en al helemaal geen zin in nederlandse taal en letterkunde!
Nu ben ik wat beter geworden in dat reguleren van mijn emoties door oefeningen en cognitieve gedragstherapie, maar het blijft opletten.
.Enerzijds ben ik happy en tegelijkertijd voel ik soms wel nog de pijn van het niet kunnen functioneren op het niveau dat ik heb! Ofschoon dat ook weer bullshit is op zekere hoogte. Immers, waarom kan een historisch letterkundige niet een geweldige tandartsassistent zijn? We leven veel te veel in hokjes en misschen moest het wel allemaal zo zijn om te worden wie je bent! Hahahaha ….
Heel veel liefs
Tess
ps: je hebt wel even de tijd nodig om te rouwen Jogy!
September 1st, 2008 at 21:15
He Tess,
We lijken soms meer op elkaar dan we misschien van elkaar weten. Ik ben historicus, keurig afgestudeerd net op het nippertje, wat dat betreft zoals ik de meeste dingen doe. Ik heb kort voor de klas gestaan doordat ik wel de leraaropleiding heb gedaan, alleen heb ik lang over de stages gedaan en bij de laatste 20 uur voor het papiertje ben ik zo verstandig geweest ermee op te houden. Ik ging dood van eenzaamheid voor de klas en dat moet ik mezelf niet aandoen.
Via allerlei uitzendbaantjes heb ik vast werk gevonden, maar na een jaar of 3 benauwde me alles zo en was zo enorm afgedraaid door een gebrek aan energie en uitdaging en dan zocht ik weer wat nieuws. Tot mijn huidige baan zo vaak van eigenaar veranderde dat ik vandaag precies 10 jaar in dienst ben. Dat heb ik volgehouden ook al waren de laatste jaren zo langzamerhand een hel geworden waarin ik me staande hield door mijn intelligentie en me lichamelijk volledig aan het afbreken was.
Het niet functioneren zoals je zou kunnen zijn vind ik moeilijk. Ik ben slim en toch ook onhandig en knullig en onnozel naief af en toe. Ik vind het dapper van je dat je toch zover bent gekomen als ik lees dat je ver was afgezakt. Begrip is toch het belangrijkst wil je mee kunnen doen in de maatschappij
Tot nu toe reageert mijn omgeving niet onaardig. ADD is redelijk geaccepteerd en ik heb geen PDNOSS of zoiets erbij. Op mijn werk zijn meer ADHD-ers en die herkenning is prettig. Dat scheelt een stuk in de acceptatie. Toch kost me het tijd en vooral het schrijven over mijn onmogelijkheden zijn ook rouwmomenten, zoals jij al terecht opmerkt.
Het is rouwen om het verliezen van hetgeen je nooit zult zijn. Wie ik ben is nu het belangrijkst en wat ik ben, daar moet ik aan wennen.
Ik denk dat jij ook heel goed weet dat dit een proces is waar je de rest van je leven mee zult worstelen. Bedankt voor je openheid!
Heel veel liefs, Joh
September 1st, 2008 at 23:57
Inderdaad lieve Jogy, het is een proces dat zal duren tot aan het moment dat je de laatste adem uitblaast. Ik ervaar mijn aandoening als een handap en sinds ik het zo ben aan zien en gaan voelen en dus ervaren is het een stuk gemakkeljker geworden voor mijzelf. Ik heb een goede vriend Ahmed die een lichamelijk handicap heeft. Hij is verlamd geraakt door een ongeluk en heeft moeten leren leven met zijn handicap. erg moeilijk, temeer omdat hij zo graag overal snel aar toe wilde en heel erg beweeglijk was. Maar nu moet hij luisteren naar zijn lichaam die hem eigenlijk de baas geworden is, zeg maar. Hij heeft vriendschap gesloten met zijn kapotte lichaam en ik moet zeggen dat telkens wanneer ik met hem gesproken heb, word ik mij bewust van het feit dat ik mijzelf ook mag accepteren zoals ik ben en dat ik beperkingen heb, soit.
Rouwen om etgeen er niet is at wel gedacht is, het overgrote deel van je bestaan. Ga daar maar eens aan staan. Tja … en dan is er nog die ‘veeleisende’ maatschappij … die erg sterk is in het opleggen van modellen. En dan heb ik het soms erg moeilijk dat ik niet kan voldoen aan het model Tess, afgestudeerd, intelligent maar o zo ‘gek as een deur’. dat valt uiteraard wel mee, immers ik kan redelijk goed functioneren, inmiddels. Maar altijd onder die maat, onder die lat, die ik jaren heel erg hoog gelegd heb.
Sinds ik de lat lager gelegd heb, functioneer ik beter, echt waar. Immers het reguleren van mijn emoties kostte mij zoveel energie dat ik soms, denk ik, ook niet zo goed kon zijn in mijn werk, althans de beste willen zijn in mijn werk. Ik wil(de) graag uitblinken. Dat is dan ook weer zo. Die middenmoot, nee daar wilde ik nooit bijhoren. De druk is minder en door mijn forografie kan ik mij nog altijd als een uniek mens wanen. Want dat is toch ook wat je ambieert. Je wilt ergens goed in zijn, want dan ben je ook een goed mens.
Misschien is het wel een zegen om te mogen zijn wie je bent, ook al heb je het pas leren accepteren op het moment dat de circustent die je krampachtig overeind hield in elkaar stortte. Van geluk mag je spreken als er dan geen gewonden zijn gevallen … ofschoon er best wel mensen zullen zijn die ik in de loop der jaren ‘onvrijwillig’ een slechte toeschouwersplek heb gegund. Een tijdje geleden, toen ik bij Landmark een communicatiecursus heb gevolgd, moesten we die mensen bellen en hen excuses aanbieden en zo. Dat werkte heel erg helend en ik voel me dan nu ook rustiger … gewoner … ik ben een mens met gebreken en ik sta daar ook graag garant voor … sorry.
Op het moment dat je jezelf accepteert, kan je ook anderen beter zien met hun kleine dingetjes … en kan de wereld een veilige plek zijn.
X Tess
September 5th, 2008 at 09:56
Tess,
Uit je betoog filter ik dat we vaak ook ons zelf moeilijk maken. We willen erbij horen, zijn zoals we denken dat we mogen zijn omdat we dan gezien worden. Het aardig gevonden worden is een vreselijke belasting zeker als dat gaat combineren met hard en opvallend werken.
Ik heb jaren gevochten tegen een moeder die me niet aardig kon vinden doordat ze ziek is en wilde hoe dan ook herkennen. Willekeurig heb ik dat ook verplaatst naar studie, werk en leven. Dat latje steeds hoger leggen heeft me niet intellectueel maar fysiek vooral uitgeput. Mijn lichaam en geest zijn jarenlang ondergeschikt geweest aan het doel wat ik nastreefde maar eigenlijk nooit in woorden kon definieren. Toen dat aan het instorten was, kwam mijn lichaam los met pijn, klachten en mijn emotie wilde zich niet meer laten temmen door de rede. Pas recentelijk is het hele verzet gebroken en mijn omgeving accepteert me momenteel beter dan ik mezelf.
Ik weet niet of ik gehandicapt ben, ik ben anders en ook gewoon, ik doe dingen anders, beleef ze anders en toch vinden mijn meest naasten het niet vreemd. Acceptatie is belangrijk en een basis om op te bouwen. In de komende tijd hoop ik uit te vinden hoe ik met mezelf kan leven in een wereld die niet altijd de mijne is …
X Joh