Het stormt, de heen en weer is van stal gehaald, wel of niet werk, baan geen baan en ga zo maar door. Ik zit op een achtbaan in een karretje en het einde van de baan is niet in zicht. Sinds vorige week donderdag gebeurt er van alles op het werk, de ene partij wil iets voor me bereiken en de andere partij wil me kwijt. Zo krijg ik op het ene moment de vraag of ik een baan wil, even later gaat mijn telefoon met de mededeling “Geen vacatures, geen mogelijkheden”.

Zo langzamerhand vergaat mij het plezier in het werk, het is een mechanisch gebeuren geworden met af en toe leuke momenten met collega’s. Zij zijn ook niet verantwoordelijk voor de dingen die gebeuren en dat maakt het nog een beetje aangenaam. Nu heb ik ook nog een project waar communiceren hopeloos is, ik spreek voicemails in en krijg geen antwoord. Het gekke is verder dat ik niet weet of ik na komende donderdag blijf werken. Ik heb wel in de eerste week van januari een aantal werkafspraken en ik ben benieuwd of dit doorgaan. Als ik hoor dat die miep dingen blokkeert dan kan ik het ergste vrezen. Ik mag hopen dat ze niet denkt dat ik direct een besluit neem, toch weet ik dat ze dat denkt.

De wereld begrijp ik vaak niet, dat komt deels door hoe ik ben, maar ook doordat de maatschappij, economie en daarmee het bedrijfsleven dat in een volledige gekte is beland. Het gaat niet om hoe ik presteer, het gaat alleen om geld. Ik pas niet in een hokje en dan ben ik ook niet geschikt voor een detachteringsclub. Toch detacheert niet het hele bedrijf, maar ik kan niet naar een andere afdeling. Het is wel één bedrijf, dat staat op mijn salarisbrief waar niet een van de onderdelen op staan die nu mij dwarszitten. Of ik nu mijn werk goed of slecht doe, of het betaald is of niet, het maakt niet uit, ik ben veroordeeld doordat ik te slim ben en een gebruiksaanwijzing heb. Voor mijn opdrachtgevers en de afdeling waar ik nu zit is dat geen probleem, voor mijn eigen afdeling wel. Eerlijkheid en rechtvaardigheid bestaat niet en dat vind ik moeilijk. Liegen ben ik slecht in, ik onthoud de leugen niet, zij liegt zodra het haar uitkomt en neem de waarheid niet serieus. Daar moet ik het mee doen en ik vind het erg oneerlijk. Ik ben door een reorganisatie daar belandt, het was geen vrije keuze, ik zou die keuze ook nooit gemaakt hebben. Maar goed, donderdag hoor ik het voorstel, ik neem het voor kennisgeving aan en ga daarna vakantie houden. Ik ben moe en wil rust.

Gerelateerde berichten

• Zo’n dag (4)
• Zo saai (0)
• Zo een dag (0)
• Ziek (8)
• Woensdag, niet-dag (5)

Tags: Hersenspinsels, Werk

This entry was posted on Tuesday, December 16th, 2008 at 23:40 and is filed under Afleiding, Ongemakken. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.