Het leven is surrealitisch bij vlagen. Het gaat gewoon door in een ritme van werken, eten, drinken, slapen en af en toe een dagje niets. Sinds ik vorige week te horen heb gekregen dat ik weg moet is het een vreemde wereld geworden.

Tot aan gisteren kon ik het allemaal wel luchtig zien. De afstand naar volgende week is groot en de dingen gaan zoals ze gaan.

Voordat ik gisteren naar het werk kon, moest ik eerst naar PsyQ voor een evaluatie van de intake. Ze bedenken wat. Het was een aardig gesprek, diagnose is duidelijk en de door mij verzochte medicatieondersteuning loopt. Ook mijn verzoek tot inzage van mijn dossier is behandeld en ik heb een deel van stukken meegekregen. Helaas mocht ik niet de geschreven stukken mee en dat betekent dat ik niet de jaren voor de introductie van de computer kon inzien. Op zich was dat even balen, aan de andere kant, ik heb wel genoeg stukken om deze met mijn eigen psycholoog te kunnen behandelen. Dat doelt is bereikt.

Een uurtje later was ik op kantoor. Ik bleek gebeld te zijn door een resource man en die kwam ik toevallig bij de ingang tegen. Weer nieuw werk, mijn cv doet het goed, alleen ga ik straks de rare situatie krijgen dat ik wel werk heb en geen baan. Die man heeft ‘s middags geprobeerd via een bedrijfsadvocaat mijn zaak te regelen, alleen blijkt deze te werken voor die HR miep. Wel heeft hij zijn verhaal tegen hem kunnen afsteken, maar of het iets helpt.
Na dat gesprek ‘s middags voelde ik de machteloosheid terugkomen en het voelt soms erg zinloos wat ik aan het doen ben. Structuur is belangrijk en daar functioneer ik goed bij, omdat mijn huidige werkplek niet verkeerd is. De mensen daar zijn niet de figuren die me willen lozen. Toch blijft het moeilijk de motivatie hoog te houden, mede omdt ik tot volgende week donderdag moet wachten voor het voorstel. Wat ik daar van moet denken weet ik niet. Ergens hoop ik dat er gerechtigheid bestaat en dat de bedrijfsadvocaat ook alle stukken van de bedrijfsarts ziet en de stukken die aantonen dan mijn afdeling me nergens mee geholpen heeft. Ik weet dat die miep oneerlijk is. Ze heeft dat vorige week duidelijk laten blijken, ze legt de dingen in haar voordeel uit en probeer me duidelijk weg te werken.

Gelukkig heb ik nu weekend. Vanochtend moest ik wel vroeg op en lag ik een uur later al in de stoel bij de mondhygieniste. Ik heb er een zootje van gemaakt en ik voelde al een tijdje dat er iets mis is. Dat zag zij natuurlijk ook en dat voel ik nu nog. Een vette ontsteking, die ze heeft opengehaald en ik kan mijn pret wel op. Een uurtje later stond ik buiten en ik heb koffie gedronken met vriendin A. wat gezellig was. Zometeen ga ik verder met de nieuwe installatie van WordPress.

Gerelateerde berichten

• Zo’n dag (4)
• Zo saai (0)
• Zo een dag (0)
• Ziek (8)
• Woensdag, niet-dag (5)

Tags: Hersenspinsels, Werk

This entry was posted on Friday, December 12th, 2008 at 14:09 and is filed under Afleiding, Hersenspinsels, Ongemakken. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.