Rek raakt op
Het is al een tijdje geleden dat ik hier iets schreef en dat kwam vooral doordat ik ziek was en er zoveel gebeurde dat ik weinig zin had dingen te doen. Er komt momenteel zoveel over me heen dat de rek letterlijk op aan het raken is. Af en toe denk ik dat het wel voorbij is en dan kom ik thuis zoals vandaag en ligt er weer een brief die weer een aanslag is op mijn mentale veerkracht.
Even terug in de tijd. De dag na de laatste post moest ik naar de psychiater i.o. van PsyQ. Die ochtend had ik een aanval en was uren buiten werking. Gelukkig was de afspraak ‘s middags en met hulp van H. kon het gesprek doorgaan. Wat ik al vermoedde gebeurdem, ik zat me continu te verdedigen dat ik geen medicatie voor de ADD wilde maar voor de depressie. Ze bleef doorzeuren, ik had toch echt ADD en dat moest ik toch niet ontkennen, alsof ik dat deed. Uiteindelijk kreeg ik toch een andere anti-depressivia en moe verliet ik het pand. Soms …
Doordat ik al dagen alles eruit gooide en daarmee ook de Efexor capsules, kreeg ik vorige week afkickverschijnselen erbij. Wat een rolspul. Die psychiater had gezegd dat ik zo kon stoppen, 37,5 mg stelde geen ruk voor. Nou dat is dus boekjes geneuzel en de waarheid voelt heel anders mevrouw. Nare dromen, onrustig slapen, vermoeidheid overdag en fysiek afbrekend. In de combinatie met wat bleek een salmonella bacterie (een zeldzame uitvoering) te zijn was ik aan de eind van afgelopen week behoorlijk uitgewoond. Gelukkig gaat dit nu wat beter. Ik slik nu Prozac, 20mg en dat is fysiek geen probleem, eindelijk een keer geen bijwerkingen. Het werkt nog niet echt, zodat ik meer pieker, negatiever denk en vooral slecht slaap.
Opzich is dit allemaal nog te doen, maar als dan ook geestelijk afgebroken wordt door allerlei blunderende organisaties dan is het mentaal niet meer vol te houden. Naast de boekjes hulpverlening maakt het UWV een zootje van alles. Na ettelijke verzoeken tot schorsing wordt elke keer geld gestort, wat ik keurig opzij zet. Ik elke keer bellen … “Hallo, stop met storten!” Ja, want ik kan dan bruto terugbetalen wat ik netto krijg. Maar goed, niet mijn schuld zegt de brief vorige week donderdag en een paar regels later blijk ik wel bruto te moeten betalen. Ik weer bellen … “Sorry mevrouw, de brief is standaard, want niemand kan direct terug betalen en aangezien het eind van het jaar nadert moet het bruto”. “Hoe bedoelt u? Ik kan direct terugbetalen als u mij vertelt wat ik netto moet betalen”. Tot op heden wacht ik op antwoord.
Nu blijkt het UWV ook de foute bedragen naar mijn werkgever gestuurd te hebben. Vandaag opende ik mijn salarisstrook en wat bleek, ze vorderen alle betalingen terug, zelfs zoveel dat ik een negatief salaris heb. Even kreeg ik het helemaal te kwaad, ik werd woest en nauwelijk afgekoeld heb ik naar de personeelsadministratie gebeld met de vraag wat hun bezielde. De dame aan de lijn heeft het uitgezocht en ze gaan het deze week repararen. Fijn, toch laat het schade achter.
En dan hebben we het werk. Zat werk, betaald zelfs alleen weer gezeur over wat na 1 januari en nu ook over mijn tarief. Ik word hier heel moe van. Weer overal achteraan bellen, weer wachten en gelukkig af en toe een engeltje die dan de boel repareert. Waarom toch mensen?
Continu krijg ik te horen dat ik me niet druk over alles moet maken, dat ik de dingen van me af moet laten glijden, dat ik me niet afhankelijk moet opstellen, alsof ik dat doe etc, etc. Ja beste mensen, jullie hebben makkelijk praten, jullie snappen niet hoe ik elke keer schirk, dat ik elke keer overal achteraan moet bellen, dat ik de fouten van anderen moet repareren, dat ik bijna geen envelop meer durf open te trekken, ja makkelijk praten allemaal! Ook ik moet rekeningen betalen en mijn hypotheek en dat kan niet van gebakken lucht!
Gerelateerde berichten
Tags: Hersenspinsels, Werk
November 26th, 2008 at 08:15
Lieve Jogy, wat een rompslomp. Ik leef met je mee voor zover ik dat kan. Zelf ben ik mantelzorger en zit ik ook heel vaak aan de telefoon vanwege dit soort zaken. Eigenlijk lieve Jogy moet je dat allemaal noet zelf doen. Je wordt er doodziek van. Vraag een buddy aan, of zoiets. Een mantelzorger misschoen? Ken je MEE? die helpen ook bij dit soort aken. In ieder geval kun je het dan wat meer met rust laten.
Hier word je echt depri van, als e het al niet bent.
Dan nu even een opkikkertje, ik moet er ng steeds om lachen en het is eigenlijk om te huilen.
Ahmed een hele goed vriend van mij heeft een dwarslaesie, hoog en zit in een rolstoel. Kan ook maar één arm bewegen. Kan met z’n lichaam niet zoveel meer, met zijn geest des te meer. Nou dan, die man moet elk jaar weer naar die keuring van de uitkerende instantie. UWV? Vorig jaar sneeuwde het. Ik ben met hem meegelopen en we kwamen drijfnat en totaal onderkoeld aan (het is drie kwartier vanaf zijn huis en we hadden geen zin om drie kwartier te wachten op een rolstoelbusje dat dan ook nog eens 3x drie kwartier omrijdt om alle dwarsgeleesden in de stad op te halen). We komen daar dus aan. Ahmeds broek droop van de sneeuw en hij rilde. Komt die man hem ophalen. gaan ze in een kamertje. Moet hij een lijst invullen. Wat hij nog allemaal kan. Eh … lopen niet meer, dit niet … dat niet meer … wat nog wel? Ahmed moest zich inhouden.
Hij is dus al meer dan 15 jaar zo en seeds weer het zelfde liedje.
Te zot voor woorden.
Dat kan toch gewoon schriftelijk. Daar hoef je toch niet voor langs? Er gebeurt heus geen wonder met Ahmed … hahahaha … ja hij moet er zelf als hij opedroogd is en nog narils van de bare kou om lachen. gelukkig maar. De man heeft een stalen geest.
Als ik dan boos wordt zegt hij altijd: ze zijn allemaal gek geworden …. hahahaha …. laat maar. Gewoon meedoen en voor de rest vergeten.
Lieve groeten en een hele dikke knuffel van Tess
Vanaf dinsdag aanstaande hangen mijn foto’s in Amsterdam in de Feike de Boerlaan ‘Achter de Ramen’, een kleine expositieruimte, bij ons in de straat. Heel erg spannend. Eindelijk, hard voor gewerkt … joepie … en nu maar kalm blijven.
Heel veel liefs xxx Tess
Jogy, wens je wat!
November 26th, 2008 at 08:16
November 26th, 2008 at 23:21
He Tess, gefeliciteerd met je expositie. Het mag klein zijn, aan de andere kant, wie is er niet klein begonnen, wat dat betreft kun je veel groter worden. Maar wil je dat?
November 26th, 2008 at 23:31
Lieve, lieve Tess,
Ik kan me je helemaal voorstellen als mantelzorger, je bent er echt de persoon voor die een ander wil helpen, een maatje zijn voor die persoon en de helper in moeilijke tijden.
Ik ken MEE, ik parkeer namelijk vaak voor hun gebouw, maar ik wist niet dat ze er ook voor “gewone” mensen waren. Heb na jouw bericht de site bekeken en moet zeggen dat ik verbaast was over wat ik las.
Gelukkig heb ik een aantal mensen in mijn omgeving die me goed opvangen en helpen daar waar ze kunnen helpen. Ze kunnen er niets aan doen als er zo’n fijne envelop op mijn deurmat ligt. De bijbehorende emotie moet ik toch zelf doormaken omdat meestal H. dan nog niet thuis is. Hij is mijn liefste maatje en held, alleen helaas doordeweeks niet vaak thuis.
Het is toch schandalig hoe Ahmed wordt behandeld. Zijn geval staat niet op zichzelf, het is eerder schering en inslag. Een vriend van mij heeft C.O.P door zijn verleden als schilder en ik regelmatig zo ziek dat de wonden in zijn been ontsteken en hij het erg benauwd heeft. Onlangs moest een onafhankelijke psychiater vaststellen of hij weer aan het werk kon. Die man was verbaast want die vriend van mij mankeert psychisch niets. Dus die psych een brief geschreven met “zoals u deze man behandeld moet ik preventief constateren dat meneer heel depressief gaat worden als u doorgaat met deze idiote werkwijze!” We hebben ons slap gelachen over de brief en sindsdien is het rustig, maar je weet het maar nooit met die instanties.
Zo worstel ik ook rustig door, zal zo de laatste gebeurtenissen beschrijven, heb ik dat ook weer gedeeld en dat scheelt piekeren.
Tess, ik wens rust en een beetje plezier
Liefs, Joh
November 27th, 2008 at 22:45
Ja ik wil groter worden.
… en lief mens ik hou van jou.
x Tess
November 27th, 2008 at 23:53
Tess, ik houd ook van jou, je bent een fantastisch persoon en je gaat zeker groeien, met jouw levenskracht gaat het lukken.
X Joh