Weg werken
Na een leuk weekend met veel mensen, was maandag een zware dag. Wie ooit bedacht heeft twee keer per jaar een uur te verschuiven? Ik ben al dagen bezig de verandering in mijn systeem te krijgen. Toch val ik rond 10 uur in slaap ‘s avonds en ben om 20 over 6 ‘s ochtends wakker. Vervolgens loop ik de helft van de ochtend slaperig rond en ook de rest van mijn lichaam heeft moeite met de verandering.
Erg toch dat je zo vast zit aan patronen. Dit soort veranderingen moet je toch met een nachtje slaap kunnen weggewerken? Blijkbaar niet.
Vandaag een dagje geen werk. Het is ook geen pretje. Nu blijkt weer dat de uitkering niet geregeld is en ik te weinig geld krijg. Fijn als je alle therapie zelf moet betalen. In plaats van me te kunnen concentreren op het leren werken met AD(H)D ben ik weer bezig met bijzaken waarvoor eigenlijk anderen verantwoordelijk zijn. Ik wil best proberen de dingen los te laten, maar dan moet ik ook de kans krijgen. Dus zal ik straks het UWV weer bellen of ze nu eindelijk een brief willen sturen. Soms ….
Maar goed, over een half uurtje naar de kapper, mijn kapsel laten bij werken. Het is net als de rest van mijn leven, een enorme zooi haar dat alle kanten op staat. Zo veel en zo lang is het jaren niet geweest, zelfs H. heeft me nooit zo gezien.
Verder weinig nieuws, de dagen gaan voorbij, de stemming is matig, ik ben wat afgedraaid en kan het allemaal niet goed weg werken. Gelukkig doen ze dat wel aan de weg. Mijn hele route naar mijn werk is een groot wegwerkers project. Is de ene weg niet afgesloten dan sluiten ze dit weekend wel een andere weg. Wat een zooi.
Gerelateerde berichten
Tags: Hersenspinsels, Werk
October 29th, 2008 at 19:33
Die overgang naar wintertijd vind ik ook elk jaar verschrikkelijk! Het kost me een hele week of meer om weer in mijn ritme te komen! AD(H)D??
October 30th, 2008 at 13:53
Gert, het heeft met AD(H)D te maken, dat had ik toevallig gevraagd. Omdat we zo op structuren en patronen vast zitten is elke verschuiving een inbreuk op je beleving. Een weekendje weg, vakantie etc onregelen en het kost tijd om weer het normale ritme aan te nemen. Ik ben dan ook veel drukker en ongeremder dan in de weken dat ik in mijn eigen structuur kan leven.
October 31st, 2008 at 16:03
Ik hoorde dat ze de zomertijd misschien afschaffen Jogy, want het kost te veel energie via airco en andere moderniteiten.
October 31st, 2008 at 23:01
Dat mag ik hopen Frans, want ik vind het maar waardeloos. Het idee dat energie gespaard wordt met zomer/wintertijd is allang achterhaald en het wordt tijd dat ze dit ook eens serieus nemen. De maandag na de wisseling waren veel meer ongelukken op de weg en ik kan me niet voorstellen dat de wisseling van de tijd hierbij geen rol heeft gespeeld.
November 1st, 2008 at 21:59
Ik moet zeggen dat het mij niets meer doet, die winter en of zomertijd. Ik pas me aan, en dat is voor mij een wonder. Aanpassen zag ik vroeger als het inleveren van mijzelf aan … ja aan wat eigenlijk!
Nu dat ik mijzelf heb leren waarderen, ik dus mijn eigen compas kan varen, maak ik me minder druk om de omgeving in tijd, ruimte en licht.
Ik ga naar bed wanneer mijn ogen dichtvallen en ik sta weer op als ze opengaan!
Lang leve jezelf.
Groetjes Tess
November 2nd, 2008 at 09:41
Op werkdagen ga ik om 22.00 uur slapen en sta ik om 06.20 op, gewekt door de wekker.
Op vrije dagen ga ik tegen 23.00 slapen en sta ik om 07.30 op, zonder wekker.
Ben ik langer vrij, zoals in de vakantie, dan ga ik zo rond 24.00 naar bed en sta ik om 08.00 op.ook zonder wekker.
Daarbinnen varieer ik wel eens. Bijvoorbeeld als ik een slecht bericht gekregen heb, dan wil het inslapen wel eens vertragen. Daar heb ik iets op gevonden. Op werkdagen maak ik geen ‘verdachte’ enveloppen meer open en de telefoon neem ik ook ‘savonds niet zomaar op! Behalve als het om leven en dood gaat! Maar ik heb ook wel eens gehad dat iemand mij belde die iets lulligs tegen me zei, waardoor ik de hele nacht niet kon slapen. Die ik dus niet meer! Behalve dan op vrije dagen of in de vakantie. Dan kan ik het mij wel permitteren om overdag een uiltje te knappen. Maar liever niet!
Hahahaha … ja het leven van een ‘ex-gestoorde’ gaat niet over rozen!
Groetjes Tess
November 3rd, 2008 at 16:08
He Tess,
Doe ik eigenlijk ook, alleen als het donker is en regent is mijn bed mijn grote vriend die warm en knus is
Toch moet ik dan er uit, werken is soms een lastige verplichting.
Ik leer wel meer te leven zoals ik ben en zoals het komt en het klopt dat dit meer ontspanning geeft. Val ik in slaap dan duik ik het bed in
Groet, Joh
November 3rd, 2008 at 16:20
‘
Eigenlijk wijk ik daar weinig van af, meestal een uurtje later in alle gevallen. Verder gebruik ik zelden een wekker, alleen als ik echt een afspraak voor 11 heb, voor werk gebruik ik geen wakker, ik word uit mezelf tussen 7 en half 8 wakker.
‘s Morgens stuiter ik het bed uit, dat gestoorde is een dagelijks ritueel
November 3rd, 2008 at 16:40
Gestoordzijn is vermoeiend als je je ertegen verzet. Ik las ergens dat het accepteren (nu nog de rest van de wereld hahaha) ervan al een soort van ‘genezing’ is! Dat geloof ik zo langzamerhand wel. Dat voelt voor mij wel zo. Daarbij komt wel dat ik het niet overla aan de grote klok hang. Hoeft ook niet, nu dat ik er zelf zicht op heb gekregen.
Rouw hoort erbij Jogy, rouw om wat er niet heeft mogen zijn vanwege je aandoening. Dat rouwen is ook zo vermoeiend. Genoeg rusten en slapen.
Veel liefs Tess
Bofkont, ga jij binnenkort naar la douce france.
November 3rd, 2008 at 16:41
En op een bepaald moment is het ook goed om gewoon te zijn!!!
November 3rd, 2008 at 19:35
@tess,
Acceptatie is afscheid nemen van wat er niet is of niet kan. Zo heb ik het altijd gezien en daarbij hoort rouw. Ik denk dat ik ook de eerste dagen na de eerste diagnose vooral schreef om te verwerken. Het ging niet om delen, maar vooral om begrip voor mezelf te krijgen, te testen die ik anders ben of dat is zo ben dat is anders ben maar een waarde heb voor anderen. Vooral dat laatste is mijn onzekere kant en die kant blijkt ook de mooiste kant van mijzelf te zijn.
Toen ik afgelopen zondag van een lieve vriendin met een ADHD zoon te horen kreeg dat wij zulke lieve mensen zijn, voelde ik zoveel waardering van mij als persoon dat ik en de storing 1 persoon zijn. De acceptatie begint vorm te krijgen en het kost veel energie. Momenteel zijn mijn computer en bed mijn grootste vrienden.
Liefs Joh
November 3rd, 2008 at 19:36
Helemaal mee eens Tess, een moeten we onze energie kunnen besteden aan de dingen die wij leuk en belangrijk vinden en we moeten ons niet steeds moeten uitleggen, daar word je zelf niet wijzer van en het kost nutteloze energie.