Nu terugkijkend was het een rustig weekend die zaterdag snotterig begon. Zonnig weer is in het voorjaar een garantie voor hooikoorts vooral als het zo weinig regent. Tegen een uur of 10 gingen we de stad in voor boodschappen. De zon scheen en de temperatuur was heerlijk, maar 2 kilometer verder was het grijs en veel kouder. Op de markt kwamen we H. zijn broer tegen en andere bekenden en dat was gezellig. Binnen een uur waren we klaar en na een rondje langs de slager en supermarkt hadden we de weekendboodschappen binnen.

Ondertussen was de zon gaan schijnen en de temperatuur liep lekker op en daarmee nam de stof in de lucht toe zodat ik binnen bezig ben gegaan met het schoonmaken van een van mijn airbrushes omdat deze sputtert. Na een heel zorgvuldige reinigingspoging bleef het sputteren en het probleem was niet op te lossen waardoor ik hulp van elders nodig heb. De rest van de middag ging vrij geruisloos voorbij en ‘s avonds hebben we heerlijk gegeten, zeebaars met gebakken aardappeltjes en aardbeien en slagroom na, waarop ik lekker geslapen heb.
(more…)

Toen ik gisteravond het bed instapte had ik zoiets van, morgen ga ik niet veel doen. Gaandeweg de nacht bedacht ik me dat ik de advocaat moest bellen om hem de brief te laten lezen en te laten bepalen of en hoe daar mee om te gaan. Daarvoor moest ik hem natuurlijk tijd gunnen en dat hield in dat ik vandaag wel de deur uitmoest. Ik was vroeg wakker omdat ik de rest van de nacht onrustig en niet lekker sliep waardoor ik tegen half 8 er genoeg van had en het bed uitstapte. Al krant lezende ontbeet ik en zo ging een uur voorbij. Na te hebben gedouchtet pakte ik de telefoon en maakte een afspraak voor het afleveren van de brief.

Ik merkte dat ik me opgelucht voelde, ook al had ik niet het idee dat ik echt in spanning zat. Wel kan ik slecht overweg met mijn uitstelgedrag en dat moet ik proberen beter onder controle te krijgen. Het heeft ook met “geen zin” te maken en dat is niet altijd luiheid ook al voelt het zo. Dit heb ik namelijk al een aantal keren besproken in therapie en het hoort ook bij ADHD, zeker als ik wat depressiever ben zoals nu. Dan zijn veel handelingen een stap te veel. Als ik dan toch in actie kom, levert het wel een beter gevoel op en minder spanning.
(more…)

De nacht nadert. We zijn net terug zijn van een etentje in Emmen. We hebben daar heerlijk gegeten met een E. een zusje van H.
Oorspronkelijk hadden we voor dit weekend niets gepland, alleen pakte dat wat anders uit. E. had met H. vrijdag gesproken en het onderwerp gaf aanleiding om elkaar van gezicht tot gezicht te zien. Soms is dat van belang, zeker als het over gevoelige onderwerpen gaat en in combinatie met een lekkere maaltijd vormt dit de basis voor een gezellige ontmoeting. Het was zinvol en nu afwachten hoe het een vervolg gaat krijgen.

De rest van het weekend was ontspannen. Ik was ook niet tot veel in staat. Na vrijdag was de energie op en ik voelde me de hele zaterdag erg brak. H. was vroeg wakker en ging boodschappen doen, terwijl ik allerlei pogingen deed wakker te worden. Pas tegen de avond hield het gapen op en ik besloot vroeg naar bed te gaan. Zondagochtend heb ik tot kwart over twaalf geslapen waardoor ik een stuk van het schaatsen had gemist. Schaatsen kijken vind ik leuk en het WK Sprint was spannend.
‘s Middags heb ik wel gekeken en het was net afgelopen voordat we richting Emmen reden.

Morgen volgt een lange dag en ik duik er vroeg in, zodat ik kan hopen dat ik morgenochtend wat fitter ben.

Veel meningen maken vele gedachten en al die gedachten moeten op een rij gezet worden zodat ik uiteindelijk een antwoord op het voorstel van mijn werkgever kan geven. Het belangrijkste deel van het antwoord had ik al na een paar uur geformuleerd, alleen moet dit aangekleed worden tot een antwoord waarin ik mijn eigen kansen in stand houd.

Vanochtend begon lekker. Eerst stond ik een kwartier in een nodeloze file en toen ik eindelijk kon doorrijden reed mijn voorganger een stuk uit de weg dat opspatte en keihard tegen mijn raam eindigde. Van schrik slot ik mijn ogen en bij het openen keek ik tegen een sterretje aan. Gelukkig scheurde het sterretje niet tot een echte scheur en kwam ik verder zonder schade aan op kantoor.
Daar had ik wederom veel geduld nodig voordat mijn laptop ook iets besloot te doen. Vervolgens moest ik Outlook opstarten. Dat is een moment voor koffie aangezien het altijd lijkt alsof tonnen mail binnen moet komen. Ik werk bij een automatiseerder en dat is ook te merken, want bij ons gaat het allemaal zeer traag. Je leert prima te onthaasten als je naar een wit scherm kijkt waar eigelijk een worddocument moet staan.
(more…)

Voordat ik ben met mijn hersenspinseltje begin, wil ik graag eerst al mijn lezers een gezellig, gezond, gelukkig en vrolijk 2009!

Een nieuwe jaar is al begonnen voordat de oude goed en wel afgelopen was. Soms gaat het zo snel dat je bijna vergeet dat je leeft.

Even terug naar vorig jaar: de laatste uren van 2008 eindigden niet op de geplande manier. Oudjaarsdag werd ik ziek wakker en gedurende de dag verbeterde dat niet zodat H. besloot dat we thuis zouden blijven in plaats van het jaar uit te zitten bij vrienden. De avond verliep slaperig en het lukte me net twaalf uur te halen.
Na een lekkere knuffel zijn we naar buiten gegaan en daar stonden al wat buren. Dat was gezellig en doordat de mist weg was getrokken konden we behoorlijk wat vuurwerk zien. Wel viel het vuurwerk wat tegen, ik heb wel mooiere beelden gezien in de jaren hiervoor. Het was ook onze eerste keer dat we thuis oudejaar uitzaten en het blijkt dat onze buurt erg rustig is.
(more…)

… van 2008 zijn ingegaan. De zon schijnt, de wereld is bevroren en ik kijk naar Nala die van de zon ligt te genieten.

Ik heb de luxaflex wat gesloten omdat de zon vooral op mijn scherm schijnt. De zon laat mededogenloos zien dat ik het scherm wel een keer mag schoonmaken. Met de luxaflex gesloten ziek ik dat niet en het schrijft makkelijker. De laatste dagen van een jaar zijn vaak een moment om terug te kijken. Dat doe ik deze keer niet, wat geweest is, is geweest, daar verander ik niet meer aan. Het volgend jaar zal een ander jaar worden, de voorbodes zijn in de laatste maand van dit jaar neergelegd en die hebben gevolgen voor mijn leven in 2009. Het kan leiden tot kleine en tot grote veranderingen, de tijd zal het leren.

Gisteravond hebben we met vrienden gegeten en dat was gezellig. Na vier pogingen hadden we een eetgelegenheid gevonden die wel open was. Veel van de kaart was echter niet aanwezig en toch was het eten niet verkeerd. Helaas viel toetje verkeerd en ik heb daardoor een “fijne” nacht gehad. Het evenwicht in mijn lichaam is broos omdat de salmonella besmetting niet weg is. Producten met vooral eieren blijven link en af en toe vergeet ik dat en kom ik wel eens van een koude kermis thuis.

Zo hobbel ik dit jaar uit, ik heb weinig energie om iets te doen, H. is aan het werk en ik hang wat rond. Ik kan best de deur uit, heb alleen geen zin. Zowiezo heb ik niets met verplichte feestdagen zeker niet met oudjaarsavond. Dat verplicht wakker blijven vind ik waardeloos en vervolgens de nacht te laten verstoren door dat idiote vuurwerk vind ik helemaal idioot. Wat dat betreft is dit land volledig doorgeschoten in gedogen en tolereren.