Een nieuwe aflevering van “Historie in schaal”. Terwijl van alles staat te wachten op een volgende stap heb ik zowaar in 1x een model afgerond. Het is een Russische T-34/76 fabriek 112, de meest gebruikte tank van de Russen in WO2. De basis is het hetzelfde voor de rest had elke fabriek zijn eigen variant en aan de hand van de variaties was de fabriek waar de tank ontstaan was, te herkennen.

Deze kant de kast in. De niet afgeronde projecten kunnen nu weer hopen op wat actie.

De zon scheen vroeg, het weekend was zowaar zoals beloofd, zonnig en aangenaam warm. Op zaterdag was een bijeenkomst in buurt en dat was voor deze keer gezellig zodat ik pas tegen etenstijd thuis was, meestal ben ik vroeger.

Vandaag begon vroeg, ik kon niet goed slapen, was onrustig en zo stond ik voor mijn doen vroeg naast mijn bed. Manlief was ook vroeg op, alleen had hij daar een reden voor en vertrok ruim voordat ik verder was dan ontbijt. Na het douchen was het tijd om de deur achter me dicht te trekken omdat ik samen met een vriend naar een boekenmarkt zou en daarna op ziekenbezoek bij een medebouwer die in het ziekenhuis ligt. Rond de middag hadden we elkaar gevonden en keken rond tussen oude boeken en andere curiosa. Niet dat ik van lezen houd, helemaal niet, de laatste echte boek heb ik jaren geleden gelezen, ben bang zelf dat het in de vorige eeuw was. Tijdschriften en strips gaat, daar heb ik net genoeg geduld voor. Ik was dus ook om een andere reden daar en wel om iemand te ontmoeten die ik al via de blogs van XS4ALL had leren kennen, virtueel veel van wist en toch nooit ontmoet had ook al wonen we niet ver van elkaar. En zo gebeurde het vanmiddag, ik vond de juiste kraam, zag een vrouw die ik herkende van foto’s en het was een leuke ontmoeten, beetje onwennig, maar wel lief en leuk. Omdat ik niet alleen was, had ik niet zoveel tijd en dat was best jammer, wie weet komt een volgende keer.
(more…)

De parkeerplaats was redelijk leeg en vooral heel rustig, zodat ik na drie rondjes eindelijk een plek vond die me beviel. Had duidelijk last van een vorm van besluiteloosheid. Dat begon al voor vertrek, na eerst een jasje aangedaan te hebben, besloot ik na de eerste stap buiten de deur dat het te warm was en even later had de jas plaats gemaakt voor een tas.

Minder dan een minuut later liep ik door de deur van de apotheek. Af en toe kom ik hier om de voorraden aan te vullen en doordat het rustig was dacht ik snel buiten te staan. Voor mijn ogen zag ik acht dames met dezelfde kleur jas rond te wandelen, praten, zoeken en volledig met elkaar bezig zijn. Nadat ik me omdraaide zag ik dat ik de enige was die stond te wachten. Ook nadat ik een stap dichterbij deed, kreeg ik geen aandacht. Wel was ik opgemerkt, zag ik uit een beweging en dat leidde zowaar tot iemand die naar de balie kwam. “Ik kan u niet helpen, heb geen baliedienst, mijn collega van de balie komt zo”. Ok, zag het verschil niet, maar goed wie ben ik om over de organisatie van de apotheek een mening te hebben.

Daar stond ik, nu met de wetenschap dat ik wist wie de balievrouw was en wie niet. Het begon me wat te vervelen en ik wenkte de dame die me net de medeling deed. Voordat ik iets kon zeggen, begon zij: “Ze komt zo, ik mag u echt niet helpen”. Ik geloof dat ik een heel verbaast gezicht trok en dat leidde tot meer actie, zelfs tot de komst van de balievrouw. Dat was me een prestatie en ze vond ook nog de medicatie waardoor ik helemaal overdonderd buiten stond en zag op mijn telefoon dat ik op een minuut na een kwartier bezig was geweest het zakje met pillen te krijgen, terwijl het toch zo rustig leek te zijn.

De R zit in maand en dat betekent koud, vocht, mosselen en veel kleurrijke luchten en bladeren. De een vindt dit een prettige periode en anderen juist niet als de blaadjes gaan vallen. Zelf vind ik het wisselend, regenachtige dagen, vooral veel achtereen maken niet vrolijk, aan de andere kant vind ik de kleuren wel fascinerend en zo maakt het dat het leven komt en gaat zoals het gaat.

De berichten zijn gewoon te lezen, reageren mag altijd, vind ik ook gezellig, behalve als er spam is, heb geen behoefte aan erotiserende bijverdiensten, vind het zo prima.

Dit gaat het nieuwe beeld vormen, donker, wel kleurrijker en dat gaat beter passen, alleen moet ik wel wat aanpassen en dat betekent dat het er af en toe vreemd uitziet, alleen al dat gewissel vind ik niks, vandaar deze keer een lang ontwikkelende verandering.

Vrouwen mogen beschikken over hun eigen lichaam, daar ben ik het helemaal mee eens, wij bepalen wanneer we zwanger willen worden, natuurlijk mag de man meepraten, uiteindelijk is het lichaam van de vrouw de drager en uitvoerder.
Behalve via de natuurlijke weg is er jaren mogelijk via andere methodes zwanger te worden. Voor vrouwen die op deze manier toch hun kinderwens kunnen vervullen is dat prettig. Jonge, verse eicellen invriezen kan ook al jaren, toch wat het vandaag nieuws dat men nu eicellen wil invriezen van vrouwen op jongere leeftijd zodat ze als ze er aan toe zijn de eicellen ingeplant kunnen krijgen om zo zwanger te raken.

Op het eerste gezicht vond ik het geen nieuws, dit kon toch, alleen de reden is nu echt niet medisch, maar maatschappelijk. Hiermee maken we oudere ouders met alle gevolgen van dien. Waarom zou ik boven mijn 40ste nog kinderen willen, ik ben dan zestig als ze 20 zijn en die combinatie ligt wel heel ver uit elkaar. Tuurlijk is het mooi dat het kan en voor sommige vrouwen een uitkomst, maar dit riekt vooral naar luxe en naar het belang van de vrouw en niet het belang van het kind.