ADD-er zijn is best lastig, zo begrijp ik mensen niet altijd goed, ik neem soms hun woorden te letterlijk en mis de nuance. Nu is dat lang niet bij iedereen zo, gelukkig maar, anders was het echt een puinhoop. Het komt vooral voor bij mensen die woordgrappen maken of woordspellingen die ik niet genoeg meekrijg omdat ik niet oplet. Dan wil het wel eens volledig verkeerd bij mij terecht komen en dat is de laatste tijd vaker dan voorheen. Op een of andere manier loop ik tegen onbegrip aan en begrijp het ook niet. Het leidt tot vervelende bijverschijnselen, waarbij paniekaanvallen het vervelendst zijn. Ik kan mijn aandacht meestal wel weghalen al is het soms niet makkelijk en blijven dingen lang rondspoken. Wel heb ik dat ik nu sneller iemand vraag wat er bedoeld wordt, al is dat soms lastig omdat niet alle onderwerpen makkelijk bespreekbaar zijn.

Vanmiddag bij de hapto liep het samen en ik was boos, zo boos op alles wat niet loopt, wat mensen willen en denken, dat ik mijzelf ook onbegrepen voel en moe raak van mensen die het zo graag mogen bagitaliseren, ze mogen wel een weekje ruilen!

De fles en ik, ik en de fles, het klinkt bijna hetzelfde toch zijn we ook de grootste vijanden. Als van kleins af heb ik een voorliefde voor de fles, mijn eerste groeistappen kwamen uit een fles en kan me geen beeld maken hoe het smaakte al zal mijn voorliefde voor melk er wellicht wat mee te maken hebben. Die liefde zit niet in een fles, dat scheelt weer.

Nee, ik bedoel die flessen met dopjes die je eraf kunt wippen, beugetjes die je kunt laten ploppen en flessen met kurken, al zie je steeds meer draaidoppen. Wat er in zit is lekker, maar ook destructief, die fles moet leeg ongeacht de inhoud, als het leeg is, is het over. Wat er dan komt is niet leuk en de dag erna kan ik me voor de kop slaan hoe ik me weer heb laten verleiden.

Het is bijna een week geleden dat de fles in de buurt kwam, er zit een streep door, dat voelt goed, slaapt beter en toch mis ik het wel, alleen voor de gezelligheid, maar dat is eigenlijk een smoes.

Het weekend was niet eens zo bijzonder vermoeiend, toch zie ik er uit alsof ik ongetraind een marathon gelopen heb, pfff, het bed was zelfs te lastig, de krant niet echt boeiend en voor de rest vordert de tijd zonder bijzonderheden. Ik voel me totaal stukkiestuk en kan niet echt een verklaring vinden, behalve dat ik me toch elke keer overschat als ik een dagje schermwedstrijd mee maak, terwijl het heel gezellig was, leuke gesprekken gevoerd, wat gecoacht en me verder goed vermaakt. Beter dan voorheen, toen ik het vooral lastig vond. Wat de reden ook moge zijn, het lijf is stukkiestuk en voorlopig even niets.

Zo komt soms alles op een dag samen. Dacht ik alleen een afspraak te hebben met een makelaar, bleek ik op hetzelfde tijdstip afgesproken te hebben mijn auto te laten keuren en in hetzelfde tijdbestek zou de huisarts bellen.  Hoe krijg ik het voor elkaar soms vraag ik me af, maar goed, gelukkig was H. thuis, die deed de auto en ik kon me opmaken voor een gesprek wat prima verliep. Veel wijzer geworden en nu afwachten op het vervolg.

Aan het einde van het gesprek belde de huisarts. Ik legde haar uit hoe PsyQ had gereageerd en in overleg vond ze dat ik ook onder haar begeleiding de dosis kon verhogen. Ik zit toch nog onder het minimum waardoor een verhoging wel kan. Hoe ik het verdeel ben ik niet helemaal uit, over drie weken praten we verder en eigenlijk is dit een veel prettiger oplossing. Depressies in de vorm zoals ik ze heb met vervelende gedachten hebben niks met wachtlijsten en dbc’s.

Ik voel me gelukkig wat rustiger, de ongemak in de buurt blijk ik niet alleen te hebben, ook mijn naaste buren balen van het bedrag van 1 overbuur en ik vraag me af waarom ze zich zo laten gijzelen. Een keer heb ik mijn vingers aan het geheel gebrand, ik pas er even voor, maar ben benieuwd of zij ik actie gaan komen. Dan steun ik zeker.

Het is hier rustig en wie hier vaker komt zal het wel opgemerkt hebben. Ik ben wat ziekjes, hooikoortserig en wat gerommel met medicatie waardoor ik niet fit ben. Hierdoor verschillen de dagen behoorlijk en dat heeft me in een dip gebracht. Veel zin in iets schrijven heb ik niet, krant boeit me niet en er zijn weinig dingen waarvan ik onder de indruk raak, zodat de inspiratie ook niet op gang komt.

Voorlopig weinig actie hier, komt vanzelf weer.

Het is gezond zeggen ze, het lichaam heeft beweging nodig en we moeten het eigenlijk dagelijks een half uur doen. Nu schijnt daar ook lopen en fietsen onder te vallen wat niet direct aan sporten valt te verbinden. In mijn enthousiasme heb ik twee keer gesport in de afgelopen dagen en dat voel ik overal. Ik snap dan ook niet wat er zo gezond aan is, wat ik ook doe, mijn lichaam reageert er op alsof het een marathon is welke vorm dan ook doorstaan heeft. Dat maakt bewegen niet grappig, het enige wat er afgaat zijn de kiloos, maar goed als ik niets doe komen die er ook bij. Ik ben geen echte jojoo-er, daarvoor heb ik veel te weinig gediëet, dat laat ik ook graag aan anderen over. Vooral de Bakkertjes en Franken hebben het meeste aan de popie jopie diëeten, niet de volgers, want als het boek uit is moeten ze het zelf weer doen en dan komt het toch op bewegen uit.

Sport, ik sla voorlopig over, bedenk wel wat anders.