Het komt hard binnen, soms keihard en het is niet uit te zetten. Het is lang geleden dat het zo hard binnenkomt en zoveel op de kop zet, van hyper tot dieper van dieper tot hyper, het schiet alle kanten op. Ik herkende het al moest ik eerst voor mijzelf de boel op een rij zetten om alle indrukken en emoties van elkaar te scheiden.

Het medicatietraject is plotseling stilgezet, opeens een zeer intense ontmoeting, mensen die dingen doen die ik niet altijd begrijp en al met al had het me enorm over de kop gezet, plotselinge impuls aankopen, geld als water verspillen en toch me niet blij mee voelen, dat was een teken aan de wand. Ik weet wat daarna komt en in vergelijking tot eerder besloot ik nu aan de bel te trekken en ik ben best trots op mijzelf dat is het durfde. Niet dat het nu over is, het is overzichtelijker. De demping blijft, het verlangen naar niets ook en het liefst diep met mijn hoofd onder de dekens verlangen ook. Gelukkig kan ik het wel wat dragelijker maken door toch dingen te blijven doen al vermijd ik die me te veel van slag brengen. Ergens zal het licht terugkomen en tot die tijd ploeter ik voort.

Tags: Ongemak

This entry was posted on Tuesday, June 21st, 2011 at 18:11 and is filed under Hersenspinsels. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.