Op het schermpje in de auto gaf de thermometer aan dat het 13 graden was. Een paar uur geleden vertrokken we bij 0 graden en het was een aparte beleving toen we onderweg uitstapten op een parkeerterrein langs de weg van Lille naar Parijs. Een jas was niet nodig en even was ik bang te warm gekleed te zijn.

Begin van de avond reden we Parijs binnen en na een halfuurtje draaiden we de auto de parkeergarage in. Op de hotelkamer zag ik dat ik een serie smsjes had en in las 1 van de smsjes dat ze in een rij stonden te wachten. Wij deden de jas aan en liepen naar de hal waar het een gekrioel van kinderen en volwassen was op zoek naar de juiste plek en ondertussen door beveiligingslui van de een naar de andere kant gestuurd werden. Het valt me op dat zelfs in een wereld waar Europa groter en groter wordt, veel Fransen bijna niets over de grens spreken. Dit leidde tot aardig wat verwarring en ik vond het wel vermakelijk om naar te kijken. We vonden wat andere landgenoten en na alle keuringen liepen we via het hotel naar een pizzeria die we van vorig kenden. Het eten was goed, ondertussen was de avond aardig gevorderd en konden we net een afzakkertje drinken voordat de bar sloot. De nacht deed zijn intrede en een aantal uren laten ging H. zijn wekker, want hij moest er vroeg uit, de wedstrijddag begon om 7 uur. Ik draaide me om en kon zo een uurtje extra slapen en rustig ontbijten met M. die haar dochter met de heren had mee laten gaan. We hadden de tijd en na de rest van de plichtplegingen liepen we naar de hal. Onze route leidde over de route peripherique waar het druk was. Je voelde de adrenaline van de stad en dat vind ik af en toe een lekker gevoel. Het was gelukkig iets koeler buiten, al was mijn winterjas aan de warme kant.

De rest van de dag was het schermen kijken, we zagen ze winnen, maar ook vooral verliezen en na het einde van dag 1 waren twee schermsters overgebleven van een behoorlijke groep Nederlanders. Het was ondertussen half 10 in de avond en we moesten nog eten. Gelukkig kan dat in Frankijk behoorlijk laat en zo schoven we wat eten naar binnen. Het jongere deel ging naar bed en met de volwassenen zochten we een locatie voor een koud biertje. Na wat rondlopen zagen we een poolcentrum die open was en waar we zonder poolen ook gewoon een biertje mochten drinken. Tegen half 2 lagen we in bed met de wetenschap dat de wekker vroeg zou gaan.

Zondag pakten we alles in en na een ontbijt gingen we met de twee overgebleven schermsters naar de hal. Ze startten goed en pas laat in het toernooi verloren ze en dat was gezien vorig jaar een behoorlijk vooruitgang. Ondertussen was bij mij en M het licht wat uitgegaan, we hadden een lekker stekje op een tribune en veel zin aan actie hadden we niet meer. Toch hadden we het gezellig en vanaf onze hoge zitplaats konden we genoeg zien. Tegen 4 uur kon H. stoppen met jureren en liepen we terug naar het hotel om onze auto te halen. Ik was blij in de auto te zitten, het lichaam was moe, wel voldaan en we konden aan de lange terugreis beginnen. Onderweg zagen we de temperatuur dalen en terug bij huis stond de stand op 0 graden.

Op mijn oude blog was het op een bepaald moment schering en inslag. Vooral van Turkse servers kwam de spam met bosjes binnen en verwijderen was een plaag omdat het een experimentel blogdienst was met zijn beperkingen zodat alle spam één voor één verwijderd moest worden. Vaak zat er dan spam bij dat er voor zorgde dat het verwijderen vastliep doordat een runtime error zijn kop op stak.

Het was een van de reden te verhuizen naar een blog op gehuurde serverruimte en na wat testen was ik bij Wordpress uitgekomen omdat het behoorlijk spambestendig zou zijn. Aksimet haalt behoorlijk wat spam weg, alleen zijn er altijd van die lui die er doorheen sneaken en dan moet je ze alsnog verwijderen. Heel lang had ik weinig last van spam, de laatste weken is blijkbaar mijn blog gevonden en komt de spam met bosjes binnen.

Ik blijf dit soort figuren niet te begrijpen, wat drijft mensen om anderen lastig te vallen, vervelend te zijn en geen respect voor anderen te hebben. We krijgen al reclamespotje te horen hoe we moeten omgaan met aardige mensen, spammers zijn dat zeker niet en ze zullen het ook nooit afleren omdat er nu eenmaal van die heel zielige mensen zijn die via spam denken aandacht te krijgen.

Hebben wij weer, vond de wegen vanochtend er al slecht uitzien, veel glinsteringen en sneeuwdelen wat tot gevolg heeft dat automobilisten wisselend rijden. Nu hoorde ik net dat het zout hier zowat op is en dat verklaart een heleboel.

Het is al dagen een zooi op de wegen, waarbij vooral de A6 het moeilijk heeft. Maandagochtend stond manlief uren voor de Ketelbrug en voor één van mijn trouwe lezers was de ochtendspits van maandagochtend niet zo maar een ochtendspits zeker toen ze ’s avonds naar het journaal keek …

De sneeuw mag wel weg, de wegen worden hier met de dag slechter en in de wijk is het een zooi. Ik kom er wel uit, mijn auto is winterproef en ik neem geen onnodige risico’s en ik hoop de anderen op de weg ook niet, want alleen lukt me dat niet.

Michael Jackson behoort tot mijn jeugd, muziek wat ik hoorde als ik uitging en zijn dood is ook een stukje einde van mijn jeugd. Niet dat ik een echt grote fan was, een aantal nummers vond ik wel mooi, tot aankoop van een LP of single van hem kwam het niet, daarvoor hield en houd ik meer van andere muziek.

Gisteravond zag ik een stukje van de Grammy Awards 2010 waar Michael Jackson postuum een ouvre award kreeg. Muzikaal werd dit omlijst met een optreden van een aantal artiesten (Carrie Underwood, Usher, Smokey Robinson, Jennifer Hudson en Celine Dion) in combinatie met Michael zelf met een nummer dat ik zelf tot een van zijn betere vind behoren …

YouTube – Grammy 2010 Performance – Micheal jackson Tribute.mkv
 

Eerder schreef ik een stukje over de onderstroom in mijn psyche. Die zit er al mijn hele leven en ik leef er mijn hele leven mee en toch zijn we nooit vrienden geworden. Voelde ik me goed, dan kwam de zaag, ging het weer eens fout, dan bevestigde de zaag dat gevoel. Het is ondermijnend voor mijn zelfvertrouwen en zelf nu het wat beter gaat, blijft het me achtervolgen. Ergens wil ik weten wat het is, de confrontatie aangaan, alleen vraag ik met af … Zal het ooit … zover komen dat ik het durf, durf te voelen zonder te weten wat er gebeurd en hoe het gebeur. Ik weet het niet, ergens wil ik wel, toch rem ik af.

Ondertussen leer ik mijzelf met de kanten van het AD(H)D-er zijn om te gaan en probeer onder andere dingen af te maken. Nu dat geen werk is, komt het neer op wat ik hobbymatig doe en daarin kan ik ook prima van start gaan, allerlei ideeën hebben, meer dan de helft niet uitvoeren, niet doorgaan met het begin en afmaken is ook hierbij een probleem. Zodra het te lang duurt of de interesse verdwijnt, maak ik het niet af en omdat het geen werk is kan dat makkelijker dan als het consequenties heeft. Eind december had ik me voorgenomen hiermee wat beter leren om te gaan, iets af te maken en zowaar heb ik nu twee projecten afgerond en voor de verandering zal ik wat laten zien van het laatste project. 

M113A2 US versie in Irak voorjaar 2003